حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ جَامِعٍ، وَهُوَ ابْنُ أَبِي رَاشِدٍ وَعَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَعْيَنَ عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا مِنْ رَجُلٍ لاَ يُؤَدِّي زَكَاةَ مَالِهِ إِلاَّ جَعَلَ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِي عُنُقِهِ شُجَاعًا " . ثُمَّ قَرَأَ عَلَيْنَا مِصْدَاقَهُ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ : (وَلَاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ ) الآيَةَ . وَقَالَ مَرَّةً قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِصْدَاقَهُ : (سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ) " وَمَنِ اقْتَطَعَ مَالَ أَخِيهِ الْمُسْلِمِ بِيَمِينٍ لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ " . ثُمَّ قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِصْدَاقَهُ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ : (إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ ) الآيَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَمَعْنَى قَوْلِهِ شُجَاعًا أَقْرَعَ يَعْنِي حَيَّةً .
«Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, Жомиъдан — у Ибн Абу Рошид — ва Абдулмалик ибн Аъяндан, у Абу Воилдан, у Абдуллаҳ ибн Масъуд (розияллаҳу анҳу)дан, у буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етказиб дедики, (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мол-мулкининг закотини адо этмаган ҳар бир кишининг бўйнига Аллаҳ қиёмат куни кал илонни ўраб қўяди,» дедилар. Сўнг бизга бунинг тасдиғини азиз ва жалил Аллаҳнинг Китобидан ўқиб бердилар: «Аллаҳ Ўз фазлидан ато этган нарсага бахиллик қилганлар (уни ўзлари учун яхши деб) ўйламасинлар...» деган оят. Бир марта эса: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бунинг тасдиғини: «Бахиллик қилган нарсаларини қиёмат куни бўйинларига ўралур,» (Оли Имрон сураси, 180) деб ўқидилар, деди. «Ким мусулмон биродарининг молини (ёлғон) қасам билан кесиб олса, Аллаҳнинг ҳузурига У ундан ғазабли ҳолатда етиб боради,» (дедилар). Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бунинг тасдиғини Аллаҳнинг Китобидан: «Албатта, Аллаҳнинг аҳдини... (оз баҳолеққа) сотадиганлар...» (Оли Имрон сураси, 77) деган оятни ўқидилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. «Шужўан ақрў» сўзининг маъноси «кал илон», яъни (заҳарли) илон демакдир.»