حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، حَدَّثَهُ حَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، أَخْبَرَهُ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي رَافِعٍ، - وَكَانَ كَاتِبًا لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ - قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا، عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَقُولُ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَا وَالزُّبَيْرَ وَالْمِقْدَادَ فَقَالَ " انْطَلِقُوا حَتَّى تَأْتُوا رَوْضَةَ خَاخٍ فَإِنَّ بِهَا ظَعِينَةً مَعَهَا كِتَابٌ فَخُذُوهُ مِنْهَا فَانْطَلَقْنَا تَتَعَادَى بِنَا خَيْلُنَا حَتَّى أَتَيْنَا الرَّوْضَةَ فَإِذَا نَحْنُ بِالظَّعِينَةِ فَقُلْنَا هَلُمِّي الْكِتَابَ . فَقَالَتْ مَا عِنْدِي مِنْ كِتَابٍ . فَقُلْتُ لَتُخْرِجِنَّ الْكِتَابَ أَوْ لَنُلْقِيَنَّ الثِّيَابَ . فَأَخْرَجَتْهُ مِنْ عِقَاصِهَا فَأَتَيْنَا بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هُوَ مِنْ حَاطِبِ بْنِ أَبِي بَلْتَعَةَ إِلَى نَاسٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ يُخْبِرُهُمْ بِبَعْضِ أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَا هَذَا يَا حَاطِبُ " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لاَ تَعْجَلْ عَلَىَّ فَإِنِّي كُنْتُ امْرَأً مُلْصَقًا فِي قُرَيْشٍ وَلَمْ أَكُنْ مِنْ أَنْفُسِهَا وَإِنَّ قُرَيْشًا لَهُمْ بِهَا قَرَابَاتٌ يَحْمُونَ بِهَا أَهْلِيهِمْ بِمَكَّةَ فَأَحْبَبْتُ إِذْ فَاتَنِي ذَلِكَ أَنْ أَتَّخِذَ فِيهِمْ يَدًا يَحْمُونَ قَرَابَتِي بِهَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا كَانَ بِي مِنْ كُفْرٍ وَلاَ ارْتِدَادٍ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " صَدَقَكُمْ " . فَقَالَ عُمَرُ دَعْنِي أَضْرِبْ عُنُقَ هَذَا الْمُنَافِقِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ شَهِدَ بَدْرًا وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللَّهَ اطَّلَعَ عَلَى أَهْلِ بَدْرٍ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ فَقَدْ غَفَرْتُ لَكُمْ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Суфён Амрдан ривоят қилди: унга Ҳасан ибн Муҳаммад ибн Алий ривоят қилди, унга Убайдуллаҳ ибн Абу Рофиъ — у Алий ибн Абу Толибнинг котиби эди — хабар берди. У деди: Алийни — алайҳис-салом — айтаётганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени, Зубайр ва Миқдодни юбордилар ва: «Беринг, Равзату Хохгача боринглар, у ерда бир кажавадаги аёл бор, унинг ёнида бир мактуб бор, уни ундан олинг» дедилар. Биз йўлга чиқдик, отларимиз бизни шошириб элтди, охири равзага етиб келдик. Ана, биз ҳалиги кажавадаги аёлни топдик. Биз: ‹Мактубни бер› дедик. У: ‹Менда ҳеч қандай мактуб йўқ› деди. Мен: ‹Ёки мактубни чиқарасан, ёки кийимларни (ечиб) ташлатамиз› дедим. У уни соч ўримидан чиқарди. Биз уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келтирдик. Ана, у Ҳотиб ибн Абу Балтаъадан мушриклардан бир гуруҳ кишига (ёзилган), Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг баъзи ишларидан уларни хабардор қилувчи (мактуб) эди. У: «Бу нима, эй Ҳотиб?» дедилар. У: ‹Ё Расулуллаҳ, менга шошилманг. Мен Қурайшга (қонсиз, фақат) қўшилган киши эдим, уларнинг аслидан эмас эдим. Қурайшнинг эса Маккада аҳлларини ҳимоя қилувчи қариндошлари бор эди. Мен ўзимда бу (қариндошлик) бўлмагани учун, улар орасида қариндошларимни ҳимоя қиладиган бир миннат (яхшилик) қилишни хоҳладим. Валлаҳи, ё Расулуллаҳ, менда куфр ҳам, иртидод (диндан қайтиш) ҳам йўқ эди› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У сизларга рост айтди» дедилар. Умар: ‹Менга рухсат беринг, шу мунофиқнинг бўйнини урай› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У Бадрда қатнашган. Сен қаёқдан биласан, балки Аллаҳ Бадр аҳлига (қараб): ‹Хоҳлаганингизни қилинглар, мен сизларни мағфират қилдим› дегандир» дедилар.