291-ҳадисСунани Абу Довуд · Таҳорат китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ الْمُسَيَّبِيُّ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، وَعَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ، اسْتُحِيضَتْ سَبْعَ سِنِينَ فَأَمَرَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ تَغْتَسِلَ فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ لِكُلِّ صَلاَةٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Ишоқ ал-Мусайябий ривоят қилди, менга отам Ибн Абу Зиъбдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урва ва Амра бинти Абдурраҳмондан, улар Оишадан ривоят қилди. Умм Ҳабибага етти йил истиҳаза бўлди, шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга ғусл қилишни буюрди, у эса ҳар намоз учун ғусл қилар эди.