حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَعَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ يَحْيَى الْمَعْنَى، - قَالَ أَحْمَدُ - حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ، قَالَ كُنْتُ أَقْرَأُ عَلَى أُمِّ سَعْدٍ بِنْتِ الرَّبِيعِ وَكَانَتْ يَتِيمَةً فِي حِجْرِ أَبِي بَكْرٍ فَقَرَأْتُ { وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ } فَقَالَتْ لاَ تَقْرَأْ { وَالَّذِينَ عَاقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ } وَلَكِنْ { وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ } إِنَّمَا نَزَلَتْ فِي أَبِي بَكْرٍ وَابْنِهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ حِينَ أَبَى الإِسْلاَمَ فَحَلَفَ أَبُو بَكْرٍ أَلاَّ يُوَرِّثَهُ فَلَمَّا أَسْلَمَ أَمَرَ اللَّهُ تَعَالَى نَبِيَّهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنْ يُؤْتِيَهُ نَصِيبَهُ . زَادَ عَبْدُ الْعَزِيزِ فَمَا أَسْلَمَ حَتَّى حُمِلَ عَلَى الإِسْلاَمِ بِالسَّيْفِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ مَنْ قَالَ { عَقَدَتْ } جَعَلَهُ حِلْفًا وَمَنْ قَالَ { عَاقَدَتْ } جَعَلَهُ حَالِفًا وَالصَّوَابُ حَدِيثُ طَلْحَةَ { عَاقَدَتْ } .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ва Абдулазиз ибн Яҳё — маъно жиҳатдан — ривоят қилди. Аҳмад деди: Бизга Муҳаммад ибн Салама ибн Ишоқдан, у Довуд ибн ал-Ҳусайндан ривоят қилди. У деди: Мен Умму Саъд бинт ар-Рабиъга (Қуръан) ўқиб берардим — у Абу Бакрнинг тарбиясидаги етим қиз эди. Мен «Ва қасамингиз боғлаган (ақадат) кишилар» деб ўқидим. Шунда у деди: «Ва қасамингиз боғлаган (оқадат) кишилар» деб ўқима, балки «Ва қасамингиз боғлаган (ақадат) кишилар» (деб ўқи). Бу (оят) фақат Абу Бакр ва унинг ўғли Абдурраҳмон ҳақида нозил бўлган — ўшанда у Исломдан бош тортган, шу сабабли Абу Бакр унга мерос бермасликка қасам ичган эди. У Исломни қабул қилганда, Аллаҳ таоло Набийси алайҳиссаломга унга улушини беришни амр қилди. Абдулазиз қўшимча қилди: У токи қилич билан Исломга мажбур қилингунича мусулмон бўлмади. Абу Довуд деди: Ким «ақадат» деса, уни иттифоқ (ҳилф) деб ҳисоблайди; ким «оқадат» деса, уни қасам ичувчи деб ҳисоблайди. Тўғриси эса Талҳанинг ҳадиси «оқадат»дир.