حَدَّثَنِي الصَّلْتُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ إِدْرِيسَ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاس ٍ ـ رضى الله عنهما ـ {وَلِكُلٍّ جَعَلْنَا مَوَالِيَ} قَالَ وَرَثَةً. {وَالَّذِينَ عَاقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ} كَانَ الْمُهَاجِرُونَ لَمَّا قَدِمُوا الْمَدِينَةَ يَرِثُ الْمُهَاجِرُ الأَنْصَارِيَّ دُونَ ذَوِي رَحِمِهِ لِلأُخُوَّةِ الَّتِي آخَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَهُمْ فَلَمَّا نَزَلَتْ {وَلِكُلٍّ جَعَلْنَا مَوَالِيَ} نُسِخَتْ، ثُمَّ قَالَ {وَالَّذِينَ عَاقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ } مِنَ النَّصْرِ، وَالرِّفَادَةِ وَالنَّصِيحَةِ، وَقَدْ ذَهَبَ الْمِيرَاثُ وَيُوصِي لَهُ. سَمِعَ أَبُو أُسَامَةَ إِدْرِيسَ، وَسَمِعَ إِدْرِيسُ طَلْحَةَ.
ас-Салт ибн Муҳаммад менга айтди, Абу Усома бизга айтди, у Идрисдан, у Талҳа ибн Мусаррифдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан: «Ва ҳар бирига маволи (ворислар) қилдик» — у деди: ворислар. «Ва қасамларингиз боғлаган кишилар» — Муҳожирлар Мадинага келганида, муҳожир, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам улар орасида ўрнатган биродарлик сабабли, ўз қариндошини қўйиб, Ансорийга мерос бўлар эди. «Ва ҳар бирига маволи қилдик» (ояти) нозил бўлганида, у (аввалги ҳукм) бекор қилинди. Кейин: «Ва қасамларингиз боғлаган кишилар» — нусрат (ёрдам), рифода (меҳмондўстлик) ва насиҳат (орқали). Мерос эса кетди (бекор бўлди), унга (фақат) васият қилинади.» Абу Усома Идрисдан эшитди, Идрис Талҳадан эшитди.