حَدَّثَنَا الصَّلْتُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ إِدْرِيسَ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما – {وَلِكُلٍّ جَعَلْنَا مَوَالِيَ} قَالَ وَرَثَةً {وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ} قَالَ كَانَ الْمُهَاجِرُونَ لَمَّا قَدِمُوا الْمَدِينَةَ يَرِثُ الْمُهَاجِرُ الأَنْصَارِيَّ دُونَ ذَوِي رَحِمِهِ لِلأُخُوَّةِ الَّتِي آخَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَهُمْ، فَلَمَّا نَزَلَتْ {وَلِكُلٍّ جَعَلْنَا مَوَالِيَ} نَسَخَتْ، ثُمَّ قَالَ {وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ } إِلاَّ النَّصْرَ وَالرِّفَادَةَ وَالنَّصِيحَةَ، وَقَدْ ذَهَبَ الْمِيرَاثُ وَيُوصِي لَهُ.
Бизга Салт ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Абу Усома ривоят қилди, у Идрисдан, у Талҳа ибн Мусаррифдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо): «Ва ҳар бири учун Биз ворислар (маволи) қилдик» — у: ворислар, деди. «Ва қасамёдларингиз боғлаган кишилар» — у деди: Муҳожирлар Мадинага келганларида, муҳожир ансорийни — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улар орасида қардошлик ўрнатган биродарлик сабабли — қон-қардошларидан ташқари (ўрнига) меросхўр бўлар эди. «Ва ҳар бири учун Биз ворислар қилдик» (ояти) нозил бўлганда, у (аввалгини) бекор (насх) қилди. Сўнг деди: «Ва қасамёдларингиз боғлаган кишилар» — фақат ёрдам, кўмаклашиш ва насиҳат (қолди), мерос эса кетди, ва унга (фақат) васият қилинади.