حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرٍو، سَمِعْتُ أَبَا حَمْزَةَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، قَالَتِ الأَنْصَارُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ لِكُلِّ نَبِيٍّ أَتْبَاعٌ، وَإِنَّا قَدِ اتَّبَعْنَاكَ، فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَ أَتْبَاعَنَا مِنَّا. فَدَعَا بِهِ. فَنَمَيْتُ ذَلِكَ إِلَى ابْنِ أَبِي لَيْلَى. قَالَ قَدْ زَعَمَ ذَلِكَ زَيْدٌ.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Амрдан, Абу Ҳамзани эшитдим, Зайд ибн Арқамдан: Ансор: «Эй Расулуллаҳ, ҳар бир пайғамбарнинг эргашувчилари бор; ва биз сенга эргашдик; бас, Аллаҳга дуо қил, бизнинг эргашувчиларимизни биздан қилса», дедилар. У (Набий) бунинг учун дуо қилди. Мен буни Ибн Абу Лайлога етказдим. У: «Зайд буни даъво қилди», деди.