حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ، أَنَّ الْحَكَمَ بْنَ نَافِعٍ، حَدَّثَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَبِيهِ، - وَكَانَ أَحَدَ الثَّلاَثَةِ الَّذِينَ تِيبَ عَلَيْهِمْ - وَكَانَ كَعْبُ بْنُ الأَشْرَفِ يَهْجُو النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَيُحَرِّضُ عَلَيْهِ كُفَّارَ قُرَيْشٍ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَدِمَ الْمَدِينَةَ وَأَهْلُهَا أَخْلاَطٌ مِنْهُمُ الْمُسْلِمُونَ وَالْمُشْرِكُونَ يَعْبُدُونَ الأَوْثَانَ وَالْيَهُودُ وَكَانُوا يُؤْذُونَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابَهُ فَأَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ نَبِيَّهُ بِالصَّبْرِ وَالْعَفْوِ فَفِيهِمْ أَنْزَلَ اللَّهُ { وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ } الآيَةَ فَلَمَّا أَبَى كَعْبُ بْنُ الأَشْرَفِ أَنْ يَنْزِعَ عَنْ أَذَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَعْدَ بْنَ مُعَاذٍ أَنْ يَبْعَثَ رَهْطًا يَقْتُلُونَهُ فَبَعَثَ مُحَمَّدَ بْنَ مَسْلَمَةَ وَذَكَرَ قِصَّةَ قَتْلِهِ فَلَمَّا قَتَلُوهُ فَزِعَتِ الْيَهُودُ وَالْمُشْرِكُونَ فَغَدَوْا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا طُرِقَ صَاحِبُنَا فَقُتِلَ . فَذَكَرَ لَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الَّذِي كَانَ يَقُولُ وَدَعَاهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى أَنْ يَكْتُبَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُمْ كِتَابًا يَنْتَهُونَ إِلَى مَا فِيهِ فَكَتَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَهُ وَبَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْمُسْلِمِينَ عَامَّةً صَحِيفَةً .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ибн Форис ривоят қилди, унга Ҳакам ибн Нофеъ ривоят қилиб айтди: бизга Шуъайб Зуҳрийдан, у Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Моликдан, у отасидан хабар берди — у тавбаси қабул қилинган уч кишидан бири эди. Каъб ибн Ашраф Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни ҳажв қилар ва унга қарши Қурайш кофирларини қўзғатар эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинага келганларида унинг аҳли аралаш эди: улардан мусулмонлар, бутларга сиғинадиган мушриклар ва яҳудийлар бор эди. Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ва саҳобаларига азият берар эдилар. Шунда Аллаҳ азза ва жалла ўз Набийсига сабр ва афв этишни амр қилди ва улар ҳақида Аллаҳ «Сиздан олдин китоб берилганлардан... албатта эшитурсиз» оятини нозил қилди. Каъб ибн Ашраф Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга азият беришдан тўхташдан бош тортгач, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Саъд ибн Муозга уни ўлдирадиган бир гуруҳ кишини юборишни буюрди. У Муҳаммад ибн Масламани юборди. Ва унинг ўлдирилиши қиссасини зикр қилди. Уни ўлдирганларидан кейин яҳудийлар ва мушриклар қўрқиб кетдилар ва эрталаб Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келиб: «Бизнинг соҳибимизга тунда келиб, уни ўлдиришди» дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга у айтиб юрган нарсаларни зикр қилди ва уларни ўзи билан уларнинг орасида бир китоб (аҳднома) ёзишга, ундаги нарсаларга риоя қилишга чақирди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзи билан уларнинг ва умуман мусулмонларнинг орасида бир саҳифа (аҳднома) ёзди.