حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا قُرَّةُ، قَالَ سَمِعْتُ يَزِيدَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا بِالْمِرْبَدِ فَجَاءَ رَجُلٌ أَشْعَثُ الرَّأْسِ بِيَدِهِ قِطْعَةُ أَدِيمٍ أَحْمَرَ فَقُلْنَا كَأَنَّكَ مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ . فَقَالَ أَجَلْ . قُلْنَا نَاوِلْنَا هَذِهِ الْقِطْعَةَ الأَدِيمَ الَّتِي فِي يَدِكَ فَنَاوَلَنَاهَا فَقَرَأْنَاهَا فَإِذَا فِيهَا " مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ إِلَى بَنِي زُهَيْرِ بْنِ أُقَيْشٍ إِنَّكُمْ إِنْ شَهِدْتُمْ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ وَأَقَمْتُمُ الصَّلاَةَ وَآتَيْتُمُ الزَّكَاةَ وَأَدَّيْتُمُ الْخُمُسَ مِنَ الْمَغْنَمِ وَسَهْمَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَسَهْمَ الصَّفِيِّ أَنْتُمْ آمِنُونَ بِأَمَانِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ " . فَقُلْنَا مَنْ كَتَبَ لَكَ هَذَا الْكِتَابَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Қурра ривоят қилди. У деди: Мен Язид ибн Абдуллаҳнинг шундай деяётганини эшитдим: Биз Мирбадда эдик. Сочи тўзғиган бир киши келди, қўлида бир парча қизил тери бор эди. Биз: «Сен гўё бадия (чўл) аҳлидансан» дедик. У: «Ҳа» деди. Биз: «Қўлингдаги шу тери парчасини бизга узат» дедик. У уни бизга узатди, биз уни ўқидик. Мана, унда шундай эди: «Муҳаммад Расулуллаҳдан Бану Зуҳайр ибн Уқайшга: Албатта, агар сизлар ‹Ла илаҳа иллаллаҳ ва анна Муҳаммадан Расулуллаҳ›га гувоҳлик берсангиз, намозни қоим қилсангиз, закот берсангиз, ўлжадан хумсни, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг улушини ва Сафий улушини адо этсангиз, сизлар Аллаҳнинг ва Расулининг омонлигида амондасизлар.» Биз: «Бу мактубни сенга ким ёзиб берди?» дедик. У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам» деди.