حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا سَلَمَةُ، - يَعْنِي ابْنَ الْفَضْلِ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَعْبَدٍ، عَنْ بَعْضِ، أَهْلِهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمَّا نَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَّ الظَّهْرَانِ قَالَ الْعَبَّاسُ قُلْتُ وَاللَّهِ لَئِنْ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَكَّةَ عَنْوَةً قَبْلَ أَنْ يَأْتُوهُ فَيَسْتَأْمِنُوهُ إِنَّهُ لَهَلاَكُ قُرَيْشٍ فَجَلَسْتُ عَلَى بَغْلَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لَعَلِّي أَجِدُ ذَا حَاجَةٍ يَأْتِي أَهْلَ مَكَّةَ فَيُخْبِرُهُمْ بِمَكَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيَخْرُجُوا إِلَيْهِ فَيَسْتَأْمِنُوهُ فَإِنِّي لأَسِيرُ إِذْ سَمِعْتُ كَلاَمَ أَبِي سُفْيَانَ وَبُدَيْلِ بْنِ وَرْقَاءَ فَقُلْتُ يَا أَبَا حَنْظَلَةَ فَعَرَفَ صَوْتِي فَقَالَ أَبُو الْفَضْلِ قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ مَا لَكَ فِدَاكَ أَبِي وَأُمِّي قُلْتُ هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسُ . قَالَ فَمَا الْحِيلَةُ قَالَ فَرَكِبَ خَلْفِي وَرَجَعَ صَاحِبُهُ فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَوْتُ بِهِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَسْلَمَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ يُحِبُّ هَذَا الْفَخْرَ فَاجْعَلْ لَهُ شَيْئًا . قَالَ " نَعَمْ مَنْ دَخَلَ دَارَ أَبِي سُفْيَانَ فَهُوَ آمِنٌ وَمَنْ أَغْلَقَ عَلَيْهِ دَارَهُ فَهُوَ آمِنٌ وَمَنْ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَهُوَ آمِنٌ " . قَالَ فَتَفَرَّقَ النَّاسُ إِلَى دُورِهِمْ وَإِلَى الْمَسْجِدِ .
Бизга Муҳаммад ибн Амр ар-Розий ривоят қилди, бизга Салама — яъни ибн Фазл — Муҳаммад ибн Исъҳоқдан, у Аббос ибн Абдуллаҳ ибн Маъбаддан, у аҳлидан баъзисидан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Марриз Заҳронга тушганларида, Аббос айтди: Мен дедим: «Аллаҳга қасамки, агар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам, улар келиб омонлик сўрашидан олдин Маккага жанг билан кирсалар, бу Қурайшнинг ҳалокати бўлади». Шунда мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хачирига миниб: «Балки мен Макка аҳлига борадиган, уларга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг жойини хабар қиладиган бирор ҳожатмандни топиб қоларман, токи улар унга чиқиб, омонлик сўрасинлар» дедим. Мен йўлда кетаётганимда Абу Суфён ва Будайл ибн Варқўнинг гапини эшитдим. Мен: «Эй Абу Ҳанзала!» дедим. У овозимни таниди ва: «Абул Фазлми?» деди. Мен: «Ҳа» дедим. У: «Сенга нима бўлди, отам-онам сенга фидо бўлсин?» деди. Мен: «Бу — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ва одамлар» дедим. У: «Энди нима ҳийла (чора)?» деди. У менинг орқамга минди ва унинг шериги қайтиб кетди. Тонг отганда мен уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига олиб бордим ва у Исломни қабул қилди. Мен: «Эй Аллаҳнинг Расули, Абу Суфён фахрни яхши кўрадиган киши, унга бирор нарса ато қилгин» дедим. У: «Ҳа, ким Абу Суфённинг уйига кирса — у омонда, ким эшигини беркитиб олса — у омонда, ким масжидга кирса — у омонда» дедилар. У айтди: Шунда одамлар ўз уйларига ва масжидга тарқалдилар.