حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سِمَاكٍ، سَمِعَ جَابِرَ بْنَ سَمُرَةَ، قَالَ صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى ابْنِ الدَّحْدَاحِ وَنَحْنُ شُهُودٌ ثُمَّ أُتِيَ بِفَرَسٍ فَعُقِلَ حَتَّى رَكِبَهُ فَجَعَلَ يَتَوَقَّصُ بِهِ وَنَحْنُ نَسْعَى حَوْلَهُ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муъоз ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Симокдан ривоят қилиб, у Жобир ибн Самурадан эшитиб, у айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ибн ад-Даҳдоҳга жаноза ўқидилар, биз гувоҳ эдик. Сўнг бир от келтирилиб, (минишлари учун) боғлаб турилди, ҳатто у зот унга миндилар. Сўнг от у зотни сакратиб юра бошлади, биз эса атрофида югурар эдик.