حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي خَلَفٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى النَّيْسَابُورِيُّ، - فِي آخَرِينَ - قَالُوا حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، أَخْبَرَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَرَّسَ بِأُولاَتِ الْجَيْشِ وَمَعَهُ عَائِشَةُ فَانْقَطَعَ عِقْدٌ لَهَا مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ فَحَبَسَ النَّاسَ ابْتِغَاءُ عِقْدِهَا ذَلِكَ حَتَّى أَضَاءَ الْفَجْرُ وَلَيْسَ مَعَ النَّاسِ مَاءٌ فَتَغَيَّظَ عَلَيْهَا أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ حَبَسْتِ النَّاسَ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم رُخْصَةَ التَّطَهُّرِ بِالصَّعِيدِ الطَّيِّبِ فَقَامَ الْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَضَرَبُوا بِأَيْدِيهِمْ إِلَى الأَرْضِ ثُمَّ رَفَعُوا أَيْدِيَهُمْ وَلَمْ يَقْبِضُوا مِنَ التُّرَابِ شَيْئًا فَمَسَحُوا بِهَا وُجُوهَهُمْ وَأَيْدِيَهُمْ إِلَى الْمَنَاكِبِ وَمِنْ بُطُونِ أَيْدِيهِمْ إِلَى الآبَاطِ . زَادَ ابْنُ يَحْيَى فِي حَدِيثِهِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فِي حَدِيثِهِ وَلاَ يَعْتَبِرُ بِهَذَا النَّاسُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَذَلِكَ رَوَاهُ ابْنُ إِسْحَاقَ قَالَ فِيهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَذَكَرَ ضَرْبَتَيْنِ كَمَا ذَكَرَ يُونُسُ وَرَوَاهُ مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ ضَرْبَتَيْنِ وَقَالَ مَالِكٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَمَّارٍ وَكَذَلِكَ قَالَ أَبُو أُوَيْسٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ وَشَكَّ فِيهِ ابْنُ عُيَيْنَةَ قَالَ مَرَّةً عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ أَوْ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَمَرَّةً قَالَ عَنْ أَبِيهِ وَمَرَّةً قَالَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ اضْطَرَبَ ابْنُ عُيَيْنَةَ فِيهِ وَفِي سَمَاعِهِ مِنَ الزُّهْرِيِّ وَلَمْ يَذْكُرْ أَحَدٌ مِنْهُمْ فِي هَذَا الْحَدِيثِ الضَّرْبَتَيْنِ إِلاَّ مَنْ سَمَّيْتُ .
Бизга Муҳаммад ибн Аҳмад ибн Абу Халаф ва Муҳаммад ибн Яҳё ан-Найсобурий бошқалар қаторида ривоят қилиб айтишди: Бизга Яъқуб ривоят қилди, менга отам хабар берди, Солиҳдан, Ибн Шиҳобдан, менга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, Ибн Аббосдан, Аммор ибн Ёсирдан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Улотул-Жайш деган жойда тунаш учун тўхтадилар, у киши билан бирга Оиша бор эди. Унинг Зафор жазъидан бўлган маржони узилиб тушди. Шу маржонни қидириш сабабли Расулуллаҳ одамларни тўхтатиб қолдилар, ҳатто тонг ёришиб кетди, одамлар билан бирга сув йўқ эди. Абу Бакр унга ғазабланиб: «Одамларни тўхтатиб қўйдинг, уларнинг ёнида сув йўқ», деди. Шунда Аллаҳ таоло Ўз Расули соллаллаҳу алайҳи васалламга тоза тупроқ билан таҳорат олиш рухсатини нозил қилди. Мусулмонлар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан туришиб, қўлларини ерга уришди, сўнг қўлларини кўтариб, тупроқдан ҳеч нарса ушламадилар ва у билан юзларини ҳамда қўлларини елкаларгача, кафтларининг ичи билан қўлтиқларгача маш қилишди. Ибн Яҳё ўз ҳадисида зиёда қилди: Ибн Шиҳоб ўз ҳадисида деди: «Одамлар бунга амал қилмайдилар». Абу Довуд деди: Шунингдек, уни Ибн Ишоқ ривоят қилди, унда Ибн Аббосдан деб айтди ва Юнус зикр қилганидек икки уришни зикр қилди. Уни Маъмар Зуҳрийдан икки уриш деб ривоят қилди. Молик эса Зуҳрийдан, Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан, отасидан, Аммордан деди. Шунингдек, Абу Увайс Зуҳрийдан деди. Ибн Уяйна унда шубҳа қилди: бир марта Убайдуллаҳдан, отасидан ёки Убайдуллаҳдан, Ибн Аббосдан деди, бир марта отасидан деди, бир марта Ибн Аббосдан деди. Ибн Уяйна унда ва уни Зуҳрийдан эшитишида адашди. Улардан ҳеч бири ушбу ҳадисда икки уришни зикр қилмади, фақат мен номини айтганлардан бошқа.