حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمِنْهَالِ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا حَبِيبٌ الْمُعَلِّمُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، : أَنَّ أَخَوَيْنِ، مِنَ الأَنْصَارِ كَانَ بَيْنَهُمَا مِيرَاثٌ فَسَأَلَ أَحَدُهُمَا صَاحِبَهُ الْقِسْمَةَ فَقَالَ : إِنْ عُدْتَ تَسْأَلُنِي عَنِ الْقِسْمَةِ فَكُلُّ مَالٍ لِي فِي رِتَاجِ الْكَعْبَةِ . فَقَالَ لَهُ عُمَرُ : إِنَّ الْكَعْبَةَ غَنِيَّةٌ عَنْ مَالِكَ، كَفِّرْ عَنْ يَمِينِكَ وَكَلِّمْ أَخَاكَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ : " لاَ يَمِينَ عَلَيْكَ، وَلاَ نَذْرَ فِي مَعْصِيَةِ الرَّبِّ وَفِي قَطِيعَةِ الرَّحِمِ وَفِيمَا لاَ تَمْلِكُ " .
Бизга Муҳаммад ибн Минҳол ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурай ривоят қилди, бизга Ҳабиб ал-Муаллим Амр ибн Шуайбдан, у Саид ибн Мусайябдан ривоят қилдики, Ансорлардан икки ака-ука ўртасида бир мерос бор эди. Улардан бири ўртоғидан (мулкни) бўлиб беришни сўради. У эса: Агар яна мендан бўлишни сўрасанг, менинг барча мол-мулким Каъба эшигида (Каъбага вақф) бўлсин, деди. Шунда унга Умар: Албатта Каъба сенинг молингдан бой. Қасамингга каффорат бер ва аканг билан гаплаш. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: «Сенга қасам (важиб) йўқ, Роббга осий бўлишда, қариндошликни узишда ва сен эга бўлмаган нарсада назр йўқ» деганини эшитдим, деди.