حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ، عَنْ حَمَّادٍ، - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ - عَنْ خَالِدٍ الْحَذَّاءِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، يَرْفَعُ الْحَدِيثَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " مَنْ تَرَكَ دَابَّةً بِمُهْلِكٍ فَأَحْيَاهَا رَجُلٌ فَهِيَ لِمَنْ أَحْيَاهَا " .
Бизга Муҳаммад ибн Убайд ривоят қилди, у Ҳаммод яъни Ибн Зайддан, у Холид ал-Ҳаззодан, у Убайдуллаҳ ибн Ҳумайд ибн Абдурраҳмондан, у аш-Шаъбийдан ривоят қилдики, у ҳадисни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга кўтариб айтди: «Ким бир жониворни ҳалок бўладиган жойда ташлаб кетсаю, уни бир киши тирилтирса (ўнглаб олса), у ўшани тирилтирган кишиники бўлади».