حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، أَخْبَرَنَا أَبُو أَحْمَدَ، حَدَّثَنَا كَثِيرُ بْنُ زَيْدٍ، عَنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَنْطَبٍ، قَالَ دَخَلَ زَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ عَلَى مُعَاوِيَةَ فَسَأَلَهُ عَنْ حَدِيثٍ، فَأَمَرَ إِنْسَانًا يَكْتُبُهُ فَقَالَ لَهُ زَيْدٌ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمَرَنَا أَنْ لاَ نَكْتُبَ شَيْئًا مِنْ حَدِيثِهِ فَمَحَاهُ .
Бизга Наср ибн Али ривоят қилди, бизга Абу Аҳмад хабар берди, бизга Касир ибн Зайд ал-Мутталиб ибн Абдуллаҳ ибн Ҳантабдан ривоят қилди. У айтди: Зайд ибн Собит Муовиянинг ҳузурига кирди ва у ундан бир ҳадис сўради, сўнг бир кишига уни ёзишни буюрди. Зайд унга деди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга у кишининг ҳадисларидан ҳеч нарсани ёзмасликни буюрганлар». Шунда у уни ўчирди.