حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، حَدَّثَنَا عَطَاءُ بْنُ السَّائِبِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ دَعَاهُ وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَسَقَاهُمَا قَبْلَ أَنْ تُحَرَّمَ الْخَمْرُ فَأَمَّهُمْ عَلِيٌّ فِي الْمَغْرِبِ فَقَرَأَ { قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ } فَخَلَطَ فِيهَا فَنَزَلَتْ { لاَ تَقْرَبُوا الصَّلاَةَ وَأَنْتُمْ سُكَارَى حَتَّى تَعْلَمُوا مَا تَقُولُونَ } .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё Суфёндан ривоят қилди, бизга Ато ибн ас-Соиб Абу Абдурраҳмон ас-Суламийдан, у Али ибн Абу Толиб алайҳис-саломдан ривоят қилди: Ансорлардан бир киши уни ва Абдурраҳмон ибн Авфни таклиф қилди ва хамр тақиқланишидан олдин уларга ичирди. Али уларга шом намозида имомлик қилди ва ‹Айт: эй кофирлар› сурасини ўқиди, аммо унда чалкаштириб юборди. Шунда нозил бўлди: ‹Маст ҳолатингизда, нима деётганингизни билгунча намозга яқинлашманглар›.