حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، قَالَ كَانَ حُذَيْفَةُ بِالْمَدَائِنِ فَاسْتَسْقَى فَأَتَاهُ دِهْقَانٌ بِإِنَاءٍ مِنْ فِضَّةٍ فَرَمَاهُ بِهِ وَقَالَ إِنِّي لَمْ أَرْمِهِ بِهِ إِلاَّ أَنِّي قَدْ نَهَيْتُهُ فَلَمْ يَنْتَهِ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الْحَرِيرِ وَالدِّيبَاجِ وَعَنِ الشُّرْبِ فِي آنِيَةِ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَقَالَ " هِيَ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَلَكُمْ فِي الآخِرَةِ " .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба ал-Ҳакамдан, у Ибн Абу Лайлодан ривоят қилди. У айтди: Ҳузайфа Мадоинда эди, сув сўради. Бир деҳқон унга кумуш идишда (сув) келтирди. У эса уни (идишни) отиб юборди ва: «Мен буни фақат шунинг учун отдимки, мен уни қайтарган эдим, лекин у тўхтамади. Албатта, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ипакдан, дибождан (қалин ипакдан) ва олтин-кумуш идишларда ичишдан қайтарганлар ва: ‹Бу (идишлар) улар (кофирлар) учун дунёда, сизлар учун эса охиратдадир› дедилар» деди.