4059-ҳадисСунани Абу Довуд · Кийим китоби
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ، - يَعْنِي الزُّبَيْرِيَّ - حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَيْسَرَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كُنَّا نَنْزِعُهُ عَنِ الْغِلْمَانِ، وَنَتْرُكُهُ، عَلَى الْجَوَارِي . قَالَ مِسْعَرٌ فَسَأَلْتُ عَمْرَو بْنَ دِينَارٍ عَنْهُ فَلَمْ يَعْرِفْهُ .
Бизга Наср ибн Али, унга Абу Аҳмад — яъни аз-Зубайрий — унга Мисъар Абдулмалик ибн Майсарадан, у Амр ибн Динордан, у Жобирдан ривоят қилди. У деди: Биз уни (ипакни) ўғил болалардан ечиб олар, қизларда эса қолдирар эдик. Мисъар деди: Мен Амр ибн Динордан бу ҳақда сўрадим, лекин у буни билмади.