حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ رُفَيْعٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ ابْنِ الْقِبْطِيَّةِ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِقِصَّةِ جَيْشِ الْخَسْفِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَكَيْفَ بِمَنْ كَانَ كَارِهًا قَالَ " يُخْسَفُ بِهِمْ وَلَكِنْ يُبْعَثُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَى نِيَّتِهِ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарир ривоят қилди, у Абдулазиз ибн Руфайъдан, у Убайдуллаҳ ибнул-Қибтийядан, у Умму Саламадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ерга ютиладиган қўшин қиссасини (ривоят қилди). Мен: ‹Эй Расулуллаҳ, улар орасида (чиқишни) истамаган киши қандай бўлади?› дедим. У: «Улар (ҳам) ерга ютилади, лекин Қиёмат кунида ўз ниятига кўра тирилтирилади» деди.