2398-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Закот китоби
حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي اللَّيْثُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ، أَبِي جَعْفَرٍ عَنْ حَمْزَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَاهُ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا يَزَالُ الرَّجُلُ يَسْأَلُ النَّاسَ حَتَّى يَأْتِيَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَيْسَ فِي وَجْهِهِ مُزْعَةُ لَحْمٍ " .
Ҳамза ибн Абдуллаҳ ибн Умар отасидан (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Киши одамлардан сўраяверади, то қиёмат куни — юзида (биронта) парча гўшт қолмаган ҳолда — келгунча» деди.