وَحَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ الْعَبْدِيُّ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ بْنِ لاَحِقٍ، حَدَّثَنَا خَالِدُ، بْنُ ذَكْوَانَ عَنِ الرُّبَيِّعِ بِنْتِ مُعَوِّذِ بْنِ عَفْرَاءَ، قَالَتْ أَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَدَاةَ عَاشُورَاءَ إِلَى قُرَى الأَنْصَارِ الَّتِي حَوْلَ الْمَدِينَةِ " مَنْ كَانَ أَصْبَحَ صَائِمًا فَلْيُتِمَّ صَوْمَهُ وَمَنْ كَانَ أَصْبَحَ مُفْطِرًا فَلْيُتِمَّ بَقِيَّةَ يَوْمِهِ " . فَكُنَّا بَعْدَ ذَلِكَ نَصُومُهُ وَنُصَوِّمُ صِبْيَانَنَا الصِّغَارَ مِنْهُمْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ وَنَذْهَبُ إِلَى الْمَسْجِدِ فَنَجْعَلُ لَهُمُ اللُّعْبَةَ مِنَ الْعِهْنِ فَإِذَا بَكَى أَحَدُهُمْ عَلَى الطَّعَامِ أَعْطَيْنَاهَا إِيَّاهُ عِنْدَ الإِفْطَارِ .
Рубаййиъ бинт Муаввиз ибн Афро айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ошуро тонгида Мадина атрофида(ги) Ансорнинг қишлоқларига: «Ким рўзадор ҳолда тонгга кирган бўлса, рўзасини тўлдирсин; ким ифторда (рўзасиз) ҳолда тонгга кирган бўлса, кунининг қолганини тўлдирсин» (деб) юборди. Бас биз шундан кейин уни рўза тутар ва — иншааллаҳ — улардан кичик болаларимизни (ҳам) рўза туттирар эдик; биз масжидга борар ва уларга жундан ўйинчоқ ясаб берар эдик; бас улардан бири таом (овқат) (сўраб) йиғласа, уни унга ифтор пайтида берар эдик.