حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، أَظُنُّهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ تَفَلَ تِجَاهَ الْقِبْلَةِ جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ تَفْلُهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَمَنْ أَكَلَ مِنْ هَذِهِ الْبَقْلَةِ الْخَبِيثَةِ فَلاَ يَقْرَبَنَّ مَسْجِدَنَا " . ثَلاَثًا .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарийр Шайбонийдан, у Адий ибн Собитдан, у Зирр ибн Ҳубайшдан, у Ҳузайфадан — гумонимча, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан — ривоят қилди. У деди: «Ким қиблага қарата тупурса, қиёмат куни тупуги икки кўзининг ўртасида (пайдо бўлган) ҳолда келади. Ва ким бу нопок кўкатдан еган бўлса, бизнинг масжидимизга асло яқинлашмасин» — уч марта (деди).