حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ ثَابِتٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَزِيدَ النَّحْوِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ { إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلاَفٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الأَرْضِ } إِلَى قَوْلِهِ { غَفُورٌ رَحِيمٌ } نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي الْمُشْرِكِينَ فَمَنْ تَابَ مِنْهُمْ قَبْلَ أَنْ يُقْدَرَ عَلَيْهِ لَمْ يَمْنَعْهُ ذَلِكَ أَنْ يُقَامَ فِيهِ الْحَدُّ الَّذِي أَصَابَهُ .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ибн Собит ривоят қилди, бизга Алий ибн Ҳусайн отасидан, у Язид ан-Наҳвийдан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: «Аллаҳ ва Унинг Расули билан уруш қиладиган ҳамда ерда фасод чиқаришга уринадиганларнинг жазоси — ўлдирилишлари ёки дорга осилишлари, ёки қўл-оёқлари қарама-қарши кесилиши, ёки ердан сургун қилинишидир...» «...Мағфират қилувчи, Раҳмлидир» деган сўзигача — бу оят мушриклар ҳақида нозил бўлди. Улардан ким ушланишдан олдин тавба қилса, бу унга тегишли бўлган ҳаддни (жазони) қўллашга тўсқинлик қилмайди.