حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ عَجْلاَنَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ سُئِلَ عَنِ الثَّمَرِ الْمُعَلَّقِ فَقَالَ " مَنْ أَصَابَ بِفِيهِ مِنْ ذِي حَاجَةٍ غَيْرَ مُتَّخِذٍ خُبْنَةً فَلاَ شَىْءَ عَلَيْهِ وَمَنْ خَرَجَ بِشَىْءٍ مِنْهُ فَعَلَيْهِ غَرَامَةُ مِثْلَيْهِ وَالْعُقُوبَةُ وَمَنْ سَرَقَ مِنْهُ شَيْئًا بَعْدَ أَنْ يُئْوِيَهُ الْجَرِينُ فَبَلَغَ ثَمَنَ الْمِجَنِّ فَعَلَيْهِ الْقَطْعُ وَمَنْ سَرَقَ دُونَ ذَلِكَ فَعَلَيْهِ غَرَامَةُ مِثْلَيْهِ وَالْعُقُوبَةُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ الْجَرِينُ الْجُوخَانُ .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Лайс Ибн Ажлондан, у Амр ибн Шуъайбдан, у отасидан, у бобоси Абдуллаҳ ибн Амр ибнул-Осдан, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилдики, у кишидан (дарахтга) осилиб турган мева ҳақида сўралганида, деди: «Ким ҳожатманд бўлиб, этагига (яшириб) олмаган ҳолда оғзи билан ундан еса, унга ҳеч нарса (жазо) йўқ. Ким ундан бирор нарсани (яшириб) олиб чиқса, унга икки баробар товон ва жазо бор. Ким ундан, у хирмонга (йиғиб) қўйилгандан кейин бирор нарса ўғирласа ва у қалқон нархига етса, унга (қўл) кесиш бор. Ким ундан камроқ (қийматда) ўғирласа, унга икки баробар товон ва жазо бор». Абу Довуд деди: Жарийн — хирмон (хурмо қуритиладиган жой)дир.