حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُتَوَكِّلِ الْعَسْقَلاَنِيُّ، وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَسْلَمَ جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاعْتَرَفَ بِالزِّنَا فَأَعْرَضَ عَنْهُ ثُمَّ اعْتَرَفَ فَأَعْرَضَ عَنْهُ حَتَّى شَهِدَ عَلَى نَفْسِهِ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَبِكَ جُنُونٌ " . قَالَ لاَ . قَالَ " أَحْصَنْتَ " . قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَأَمَرَ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرُجِمَ فِي الْمُصَلَّى فَلَمَّا أَذْلَقَتْهُ الْحِجَارَةُ فَرَّ فَأُدْرِكَ فَرُجِمَ حَتَّى مَاتَ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَيْرًا وَلَمْ يُصَلِّ عَلَيْهِ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мутаваккил ал-Асқалоний ва ал-Ҳасан ибн Али ривоят қилиб, иккаласи дедилар: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар аз-Зуҳрийдан, у Абу Саламадан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан хабар берди: Асламдан бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди ва зинога иқрор бўлди. У ундан юз ўгирди. Сўнг у яна иқрор бўлди, у яна ундан юз ўгирди. То у ўзига қарши тўрт марта гувоҳлик бергунча. Шунда Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам унга деди: «Сенде жиннилик борми?» У деди: «Йўқ». У деди: «Сен муҳсанмисан (турмуш кўрганмисан)?» У деди: «Ҳа». Шунда Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам буюрди, у намозгоҳда тошбўрон қилинди. Тошлар уни оғритганида қочди, лекин тутиб олиниб, ўлгунча тошбўрон қилинди. Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам унга яхши (сўз) айтди, лекин унга жаноза ўқимади.