4444-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳудуд (жазолар) китоби
قَالَ أَبُو دَاوُدَ حُدِّثْتُ عَنْ عَبْدِ الصَّمَدِ بْنِ عَبْدِ الْوَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ سُلَيْمٍ، بِإِسْنَادِهِ نَحْوَهُ زَادَ ثُمَّ رَمَاهَا بِحَصَاةٍ مِثْلَ الْحُمُّصَةِ ثُمَّ قَالَ " ارْمُوا وَاتَّقُوا الْوَجْهَ " . فَلَمَّا طَفِئَتْ أَخْرَجَهَا فَصَلَّى عَلَيْهَا وَقَالَ فِي التَّوْبَةِ نَحْوَ حَدِيثِ بُرَيْدَةَ .
Абу Довуд айтди: менга Абдуссамад ибн Абдулворис ҳақида айтилди, у айтди: бизга Закариё ибн Сулайм ўз исноди билан шунга ўхшаш ривоят қилди, қўшди: «Сўнг уни нўхатдек шағал тоши билан отди, кейин: ‹Отинглар, юздан сақланинглар›, деди. Аёл ўлиб бўлгач, уни чиқарди ва унга жаноза ўқиди». Тавба ҳақида Бурайда ҳадисига ўхшаш сўз айтди.