باب الْمَرْأَةِ الَّتِي أَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِرَجْمِهَا مِنْ جُهَيْنَةَ
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَنَّ هِشَامًا الدَّسْتَوَائِيَّ، وَأَبَانَ بْنَ يَزِيدَ، حَدَّثَاهُمُ - الْمَعْنَى، - عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي الْمُهَلَّبِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، أَنَّ امْرَأَةً، - قَالَ فِي حَدِيثِ أَبَانَ مِنْ جُهَيْنَةَ - أَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنَّهَا زَنَتْ وَهِيَ حُبْلَى . فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَلِيًّا لَهَا فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَحْسِنْ إِلَيْهَا فَإِذَا وَضَعَتْ فَجِئْ بِهَا " . فَلَمَّا أَنْ وَضَعَتْ جَاءَ بِهَا فَأَمَرَ بِهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَشُكَّتْ عَلَيْهَا ثِيَابُهَا ثُمَّ أَمَرَ بِهَا فَرُجِمَتْ ثُمَّ أَمَرَهُمْ فَصَلَّوْا عَلَيْهَا فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ تُصَلِّي عَلَيْهَا وَقَدْ زَنَتْ قَالَ " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدْ تَابَتْ تَوْبَةً لَوْ قُسِّمَتْ بَيْنَ سَبْعِينَ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ لَوَسِعَتْهُمْ وَهَلْ وَجَدْتَ أَفْضَلَ مِنْ أَنْ جَادَتْ بِنَفْسِهَا " . لَمْ يَقُلْ عَنْ أَبَانَ فَشُكَّتْ عَلَيْهَا ثِيَابُهَا .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилдики, Ҳишом ад-Даставоий ва Абон ибн Язид — маъно жиҳатидан — уларга ривоят қилиб, Яҳёдан, у Абу Қилобадан, у Абул Муҳаллабдан, у Имрон ибн Ҳусайндан (ривоят қилди)ки, бир аёл — Абоннинг ҳадисида «Жуҳайнадан» деди — Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди ва у ҳомиладор ҳолида зино қилганини айтди. Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг бир валийсини (қариндошини) чақириб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга деди: «Унга яхшилик қил, у туғиб бўлганида, уни олиб кел». У туғиб бўлганида, уни олиб келди. Шунда Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам буюрди, унинг кийимлари устидан (маҳкам) боғланди. Сўнг буюрди, у тошбўрон қилинди. Сўнг уларга буюрди, улар унга жаноза ўқидилар. Умар деди: «Эй Расулуллаҳ, у зино қилгани ҳолда унга жаноза ўқийсизми?» У деди: «Жоним қўлида бўлган Зот билан қасамки, у шундай бир тавба қилдики, агар у Мадина аҳлидан етмиш кишига тақсимланса, уларга кифоя қиларди. Бундан кўра афзалроқ (тавба) топгансанми: у ўз жони билан сахийлик қилди-ку!» (Рови) Абондан «кийимлари устидан боғланди» (қисмини) айтмади.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْوَزِيرِ الدِّمَشْقِيُّ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، عَنِ الأَوْزَاعِيِّ، قَالَ فَشُكَّتْ عَلَيْهَا ثِيَابُهَا . يَعْنِي فَشُدَّتْ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Вазийр ад-Димашқий ривоят қилди, бизга ал-Валийд ал-Авзўийдан ривоят қилиб айтди: «Унга кийимлари фашуккат қилинди», яъни фашуддат — кийимлари маҳкам боғланди.
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى الرَّازِيُّ، أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنْ بَشِيرِ بْنِ الْمُهَاجِرِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ امْرَأَةً، - يَعْنِي مِنْ غَامِدَ - أَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنِّي قَدْ فَجَرْتُ . فَقَالَ " ارْجِعِي " . فَرَجَعَتْ فَلَمَّا كَانَ الْغَدُ أَتَتْهُ فَقَالَتْ لَعَلَّكَ أَنْ تَرُدَّنِي كَمَا رَدَدْتَ مَاعِزَ بْنَ مَالِكٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لَحُبْلَى . فَقَالَ لَهَا " ارْجِعِي " . فَرَجَعَتْ فَلَمَّا كَانَ الْغَدُ أَتَتْهُ فَقَالَ لَهَا " ارْجِعِي حَتَّى تَلِدِي " . فَرَجَعَتْ فَلَمَّا وَلَدَتْ أَتَتْهُ بِالصَّبِيِّ فَقَالَتْ هَذَا قَدْ وَلَدْتُهُ . فَقَالَ لَهَا " ارْجِعِي فَأَرْضِعِيهِ حَتَّى تَفْطِمِيهِ " . فَجَاءَتْ بِهِ وَقَدْ فَطَمَتْهُ وَفِي يَدِهِ شَىْءٌ يَأْكُلُهُ فَأَمَرَ بِالصَّبِيِّ فَدُفِعَ إِلَى رَجُلٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ وَأَمَرَ بِهَا فَحُفِرَ لَهَا وَأَمَرَ بِهَا فَرُجِمَتْ وَكَانَ خَالِدٌ فِيمَنْ يَرْجُمُهَا فَرَجَمَهَا بِحَجَرٍ فَوَقَعَتْ قَطْرَةٌ مِنْ دَمِهَا عَلَى وَجْنَتِهِ فَسَبَّهَا فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَهْلاً يَا خَالِدُ فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدْ تَابَتْ تَوْبَةً لَوْ تَابَهَا صَاحِبُ مَكْسٍ لَغُفِرَ لَهُ " . وَأَمَرَ بِهَا فَصُلِّيَ عَلَيْهَا فَدُفِنَتْ .
Бизга Иброҳим ибн Мусо ар-Розий ривоят қилди, бизга Ийса ибн Юнус Башийр ибн ал-Муҳожирдан хабар берди, бизга Абдуллаҳ ибн Бурайда отасидан ривоят қилди: Ғомид қабиласидан бир аёл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: «Мен зино қилдим», деди. У: «Қайтиб кет», деди. Аёл қайтиб кетди. Эртаси куни яна келди ва: «Эҳтимол мени Мўиз ибн Моликни қайтарганингдек қайтармоқчидирсан? Валлаҳи, мен ҳомиладорман», деди. У: «Қайтиб кет», деди. Аёл қайтди. Эртаси куни яна келди, у: «Туққанинггача қайтиб кет», деди. Аёл қайтди. Туғгандан кейин боласини олиб келди ва: «Мана, мен буни туғдим», деди. У: «Қайтиб кет, уни эмизиб вояга етказгунингча эмиз», деди. Аёл болани сутдан ажратгач, уни қўлида бирор нарса еб турган ҳолида олиб келди. Сўнг у болани буюрди ва мусулмонлардан бир кишига топширилди. Аёлга буюрди, унга чуқур қазилди, буюрди ва аёл тошбўрон қилинди. Холид уни тошбўрон қилганлар орасида эди, уни тош билан урди, қонидан бир томчи унинг юзига томди, шунда у аёлни сўкди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Секин бўл, эй Холид! Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, у шундай тавба қилдики, агар божхонадан бож олувчи шундай тавба қилса, унга ҳам мағфират қилинарди», деди. Сўнг у аёлга буюрди, унга жаноза ўқилди ва у дафн қилинди.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعُ بْنُ الْجَرَّاحِ، عَنْ زَكَرِيَّا أَبِي عِمْرَانَ، قَالَ سَمِعْتُ شَيْخًا، يُحَدِّثُ عَنِ ابْنِ أَبِي بَكْرَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَجَمَ امْرَأَةً فَحُفِرَ لَهَا إِلَى الثَّنْدُوَةِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَفْهَمَنِي رَجُلٌ عَنْ عُثْمَانَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ الْغَسَّانِيُّ جُهَيْنَةُ وَغَامِدٌ وَبَارِقٌ وَاحِدٌ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Вакийъ ибн ал-Жарроҳ Закариё Абу Имрондан ривоят қилди: мен бир шайхни Ибн Абу Бакрадан, у отасидан ривоят қилаётганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир аёлни тошбўрон қилди, унга кўкрак суягигача чуқур қазилди. Абу Довуд айтди: бир киши менга Усмондан тушунтириб берди. Абу Довуд айтди: ал-Ғассоний айтди: Жуҳайна, Ғомид ва Бориқ бир нарсадир.
قَالَ أَبُو دَاوُدَ حُدِّثْتُ عَنْ عَبْدِ الصَّمَدِ بْنِ عَبْدِ الْوَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ سُلَيْمٍ، بِإِسْنَادِهِ نَحْوَهُ زَادَ ثُمَّ رَمَاهَا بِحَصَاةٍ مِثْلَ الْحُمُّصَةِ ثُمَّ قَالَ " ارْمُوا وَاتَّقُوا الْوَجْهَ " . فَلَمَّا طَفِئَتْ أَخْرَجَهَا فَصَلَّى عَلَيْهَا وَقَالَ فِي التَّوْبَةِ نَحْوَ حَدِيثِ بُرَيْدَةَ .
Абу Довуд айтди: менга Абдуссамад ибн Абдулворис ҳақида айтилди, у айтди: бизга Закариё ибн Сулайм ўз исноди билан шунга ўхшаш ривоят қилди, қўшди: «Сўнг уни нўхатдек шағал тоши билан отди, кейин: ‹Отинглар, юздан сақланинглар›, деди. Аёл ўлиб бўлгач, уни чиқарди ва унга жаноза ўқиди». Тавба ҳақида Бурайда ҳадисига ўхшаш сўз айтди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّهُمَا أَخْبَرَاهُ أَنَّ رَجُلَيْنِ اخْتَصَمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَحَدُهُمَا يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْضِ بَيْنَنَا بِكِتَابِ اللَّهِ . وَقَالَ الآخَرُ وَكَانَ أَفْقَهَهُمَا أَجَلْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاقْضِ بَيْنَنَا بِكِتَابِ اللَّهِ وَائْذَنْ لِي أَنْ أَتَكَلَّمَ . قَالَ " تَكَلَّمْ " . قَالَ إِنَّ ابْنِي كَانَ عَسِيفًا عَلَى هَذَا - وَالْعَسِيفُ الأَجِيرُ - فَزَنَى بِامْرَأَتِهِ فَأَخْبَرُونِي أَنَّمَا عَلَى ابْنِي الرَّجْمَ فَافْتَدَيْتُ مِنْهُ بِمِائَةِ شَاةٍ وَبِجَارِيَةٍ لِي ثُمَّ إِنِّي سَأَلْتُ أَهْلَ الْعِلْمِ فَأَخْبَرُونِي أَنَّمَا عَلَى ابْنِي جَلْدُ مِائَةٍ وَتَغْرِيبُ عَامٍ وَإِنَّمَا الرَّجْمُ عَلَى امْرَأَتِهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لأَقْضِيَنَّ بَيْنَكُمَا بِكِتَابِ اللَّهِ أَمَّا غَنَمُكَ وَجَارِيَتُكَ فَرَدٌّ إِلَيْكَ " . وَجَلَدَ ابْنَهُ مِائَةً وَغَرَّبَهُ عَامًا وَأَمَرَ أُنَيْسًا الأَسْلَمِيَّ أَنْ يَأْتِيَ امْرَأَةَ الآخَرِ فَإِنِ اعْتَرَفَتْ رَجَمَهَا فَاعْتَرَفَتْ فَرَجَمَهَا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ал-Қаънабий Моликдан, у Ибн Шиҳобдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утба ибн Масъуддан, у Абу Ҳурайра ва Зайд ибн Холид ал-Жуҳанийдан ривоят қилди: Иккаласи унга хабар беришича, икки киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида низолашди. Улардан бири: «Эй Расулуллаҳ, орамизда Аллаҳнинг Китоби билан ҳукм қил», деди. Иккинчиси — у иккисининг фиқҳи яхшироғи эди — : «Ҳа, эй Расулуллаҳ, орамизда Аллаҳнинг Китоби билан ҳукм қил ва менга сўзлашга рухсат бер», деди. У: «Сўзла», деди. У деди: «Менинг ўғлим бу кишининг олдида ишчи (осиф — яъни ёлланма ишчи) эди, унинг аёли билан зино қилди. Менга ўғлимга тошбўрон лозим дейишди, мен ундан юзта қўй ва бир чўрим билан тўлаб қутқариб олдим. Сўнг илм аҳлидан сўрасам, улар менга ўғлимга юз дарра ва бир йил сургун, тошбўрон эса бу кишининг аёлига лозим, дейишди». Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, орангларда Аллаҳнинг Китоби билан ҳукм қиламан. Қўйингу чўринг сенга қайтарилади», деди. Ва унинг ўғлини юз дарра уриб, бир йил сургун қилди. Унайс ал-Асламийга буюриб, нариги кишининг аёлига боришини, агар эътироф этса, уни тошбўрон қилишини айтди. Аёл эътироф этди ва у уни тошбўрон қилди.