حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، فِي هَذِهِ الْقِصَّةِ قَالَ ثُمَّ إِنَّ الْمَرْأَةَ الَّتِي قَضَى عَلَيْهَا بِالْغُرَّةِ تُوُفِّيَتْ فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأَنَّ مِيرَاثَهَا لِبَنِيهَا وَأَنَّ الْعَقْلَ عَلَى عَصَبَتِهَا .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга ал-Лайс Ибн Шиҳобдан, у Ибн ал-Мусайябдан, у Абу Ҳурайрадан шу қиссада ривоят қилди. У деди: Сўнгра ғурра билан (дияти) ҳукм қилинган аёл вафот этди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг мероси ўғилларига, ақли (дияти) эса унинг асабаси (қариндошлари) зиммасига эканини ҳукм қилдилар.