حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ النَّمَرِيُّ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ نَضْلَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ امْرَأَتَيْنِ، كَانَتَا تَحْتَ رَجُلٍ مِنْ هُذَيْلٍ فَضَرَبَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى بِعَمُودٍ فَقَتَلَتْهَا وَجَنِينَهَا فَاخْتَصَمُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَحَدُ الرَّجُلَيْنِ كَيْفَ نَدِي مَنْ لاَ صَاحَ وَلاَ أَكَلَ وَلاَ شَرِبَ وَلاَ اسْتَهَلَّ . فَقَالَ " أَسَجْعٌ كَسَجْعِ الأَعْرَابِ " . وَقَضَى فِيهِ بِغُرَّةٍ وَجَعَلَهُ عَلَى عَاقِلَةِ الْمَرْأَةِ .
Бизга Ҳафс ибн Умар ан-Намарий ривоят қилди, бизга Шуъба Мансурдан, у Иброҳимдан, у Убайд ибн Назладан, у ал-Муғира ибн Шуъбадан ривоят қилдики, икки аёл Ҳузайлдан бўлган бир кишининг никоҳида эди. Бас, улардан бири иккинчисини устун (ёғоч) билан уриб, уни ва қорнидаги ҳомиласини ўлдирди. Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга даъволашиб бордилар. Бас, икки кишидан бири деди: «Қичқирмаган, емаган, ичмаган ва овоз чиқармаганга қандай дият тўлаймиз?» Шунда у дедилар: «Аъробийларнинг сажъига (қофияли сўзига) ўхшаш сажъми бу?» Ва у (ҳомила) ҳақида бир ғурра (қул/чўри) билан ҳукм қилдилар ва уни аёлнинг оқиласи (асаба қариндошлари) зиммасига юкладилар.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، بِإِسْنَادِهِ وَمَعْنَاهُ . وَزَادَ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم دِيَةَ الْمَقْتُولَةِ عَلَى عَصَبَةِ الْقَاتِلَةِ وَغُرَّةً لِمَا فِي بَطْنِهَا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَذَلِكَ رَوَاهُ الْحَكَمُ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنِ الْمُغِيرَةِ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарир Мансурдан унинг исноди ва маъноси билан ривоят қилди. Ва зиёда қилди: Бас, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўлдирилган аёлнинг диятини қотил аёлнинг асабаси (қариндошлари) зиммасига, қорнидаги (ҳомила) учун эса бир ғуррани юкладилар. Абу Довуд деди: Шунингдек, уни ал-Ҳакам Мужоҳиддан, у ал-Муғирадан ривоят қилган.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَهَارُونُ بْنُ عَبَّادٍ الأَزْدِيُّ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، أَنَّ عُمَرَ، اسْتَشَارَ النَّاسَ فِي إِمْلاَصِ الْمَرْأَةِ فَقَالَ الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ شَهِدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى فِيهَا بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ . فَقَالَ ائْتِنِي بِمَنْ يَشْهَدُ مَعَكَ . فَأَتَاهُ بِمُحَمَّدِ بْنِ مَسْلَمَةَ - زَادَ هَارُونُ - فَشَهِدَ لَهُ يَعْنِي ضَرَبَ الرَّجُلُ بَطْنَ امْرَأَتِهِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ بَلَغَنِي عَنْ أَبِي عُبَيْدٍ إِنَّمَا سُمِّيَ إِمْلاَصًا لأَنَّ الْمَرْأَةَ تَزْلِقُهُ قَبْلَ وَقْتِ الْوِلاَدَةِ وَكَذَلِكَ كُلُّ مَا زَلَقَ مِنَ الْيَدِ وَغَيْرِهِ فَقَدْ مَلِصَ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ва Ҳорун ибн Аббод ал-Аздий — маъноси (бир) — ривоят қилиб дедилар: бизга Вакиъ Ҳишомдан, у Урвадан, у ал-Мисвар ибн Махрамадан ривоят қилдики, Умар аёлнинг (ҳомилани) тушириши (имлос) ҳақида одамлар билан маслаҳатлашди. Шунда ал-Муғира ибн Шуъба деди: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бу ҳақда бир ғурра — қул ёки чўри билан ҳукм қилганларига гувоҳ бўлганман.» Бас, (Умар) деди: «Сен билан бирга гувоҳлик берадиган бировни менга келтир.» Шунда у Муҳаммад ибн Масламани келтирди. — Ҳорун зиёда қилди: — Бас, у унга гувоҳлик берди; яъни эр аёлининг қорнини ургани (ҳақида). Абу Довуд деди: Менга Абу Убайддан етиб келдики, у (ҳомила тушириш) имлос деб шунинг учун аталганки, аёл уни туғиш вақтидан олдин чиқариб юборади; шунингдек қўлдан ёки бошқа нарсадан сирғалиб чиққан ҳар бир нарса малиса қилган (сирпанган) дейилади.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، عَنَ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ عُمَرَ، بِمَعْنَاهُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ وَحَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عُمَرَ، قَالَ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Вуҳайб Ҳишомдан, у отасидан, у ал-Муғирадан, у Умардан унинг маъносида ривоят қилди. Абу Довуд деди: Уни Ҳаммод ибн Зайд ва Ҳаммод ибн Салама Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан ривоят қилдики, Умар деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَسْعُودٍ الْمِصِّيصِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، أَنَّهُ سَمِعَ طَاوُسًا، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عُمَرَ، أَنَّهُ سَأَلَ عَنْ قَضِيَّةِ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم فِي ذَلِكَ فَقَامَ إِلَيْهِ حَمَلُ بْنُ مَالِكِ بْنِ النَّابِغَةِ فَقَالَ كُنْتُ بَيْنَ امْرَأَتَيْنِ فَضَرَبَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى بِمِسْطَحٍ فَقَتَلَتْهَا وَجَنِينَهَا فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي جَنِينِهَا بِغُرَّةٍ وَأَنْ تُقْتَلَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ الْمِسْطَحُ هُوَ الصَّوْبَجُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَقَالَ أَبُو عُبَيْدٍ الْمِسْطَحُ عُودٌ مِنْ أَعْوَادِ الْخِبَاءِ .
Бизга Муҳаммад ибн Масъуд ал-Миссиссий ривоят қилди, бизга Абу Осим Ибн Журайждан ривоят қилиб деди: менга Амр ибн Динор хабар бердики, у Товусдан эшитди, у Ибн Аббосдан, у Умардан ривоят қилдики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бу ҳақдаги ҳукмлари тўғрисида сўради. Шунда унга Ҳамал ибн Молик ибн ан-Нобиға туриб: «Мен икки аёл орасида эдим. Бас, улардан бири иккинчисини хамир ёйғич (мистаҳ) билан уриб, уни ва қорнидаги ҳомиласини ўлдирди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг ҳомиласи ҳақида бир ғурра билан ва (қотилнинг) ўлдирилиши билан ҳукм қилдилар» деди. Абу Довуд деди: ан-Назр ибн Шумайл: «мистаҳ» — бу хамир ёядиган таёқ (савбаж), деди. Абу Довуд деди: Абу Убайд: «мистаҳ» — чодир ёғочларидан бир ёғочдир, деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الزُّهْرِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ طَاوُسٍ، قَالَ قَامَ عُمَرُ رضى الله عنه عَلَى الْمِنْبَرِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ لَمْ يَذْكُرْ وَأَنْ تُقْتَلَ . زَادَ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ . قَالَ فَقَالَ عُمَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَوْ لَمْ أَسْمَعْ بِهَذَا لَقَضَيْنَا بِغَيْرِ هَذَا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад аз-Зуҳрий ривоят қилди, бизга Суфён Амрдан, у Товусдан ривоят қилди. У деди: Умар розияллаҳу анҳу минбарга чиқди ва унинг маъносини зикр қилди; «ва у ўлдирилсин» (қисмини) зикр қилмади. «Бир ғурра — қул ёки чўри» (деб) зиёда қилди. У деди: Бас, Умар деди: «Аллаҳу акбар! Агар мен буни эшитмаганимда, бундан бошқа ҳукм қилган бўлардик.»
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ التَّمَّارُ، أَنَّ عَمْرَو بْنَ طَلْحَةَ، حَدَّثَهُمْ قَالَ حَدَّثَنَا أَسْبَاطٌ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، فِي قِصَّةِ حَمَلِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَأَسْقَطَتْ غُلاَمًا قَدْ نَبَتَ شَعْرُهُ مَيِّتًا وَمَاتَتِ الْمَرْأَةُ فَقَضَى عَلَى الْعَاقِلَةِ الدِّيَةَ . فَقَالَ عَمُّهَا إِنَّهَا قَدْ أَسْقَطَتْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ غُلاَمًا قَدْ نَبَتَ شَعْرُهُ . فَقَالَ أَبُو الْقَاتِلَةِ إِنَّهُ كَاذِبٌ إِنَّهُ وَاللَّهِ مَا اسْتَهَلَّ وَلاَ شَرِبَ وَلاَ أَكَلَ فَمِثْلُهُ يُطَلُّ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَسَجْعَ الْجَاهِلِيَّةِ وَكَهَانَتَهَا أَدِّ فِي الصَّبِيِّ غُرَّةً " . قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كَانَ اسْمُ إِحْدَاهُمَا مُلَيْكَةَ وَالأُخْرَى أُمَّ غُطَيْفٍ .
Бизга Сулаймон ибн Абдурраҳмон ат-Таммор ривоят қилдики, уларга Амр ибн Талҳа ривоят қилиб деди: бизга Асбот Симокдан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан Ҳамал ибн Молик қиссасида ривоят қилди. У деди: Бас, у (аёл) сочи ўсиб чиққан бир болани ўлик ҳолда туширди ва аёлнинг ўзи ҳам ўлди. Шунда (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) оқила зиммасига диятни ҳукм қилдилар. Бас, унинг амакиси: «Эй Аллаҳнинг набийси, у сочи ўсиб чиққан бир болани туширди» деди. Шунда қотилнинг отаси: «У ёлғончидир; Аллаҳга қасамки, у на овоз чиқарди, на ичди, на еди; бунақасининг (қони) ҳадар (бекорга) кетади» деди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Жоҳилият сажъи ва унинг коҳинлигими бу? Бола ҳақида бир ғуррани адо эт» дедилар. Ибн Аббос деди: Улардан бирининг исми Мулайка, иккинчисиники Умм Ғутайф эди.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ، حَدَّثَنَا مُجَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا الشَّعْبِيُّ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ امْرَأَتَيْنِ، مِنْ هُذَيْلٍ قَتَلَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى وَلِكُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا زَوْجٌ وَوَلَدٌ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دِيَةَ الْمَقْتُولَةِ عَلَى عَاقِلَةِ الْقَاتِلَةِ وَبَرَّأَ زَوْجَهَا وَوَلَدَهَا . قَالَ فَقَالَ عَاقِلَةُ الْمَقْتُولَةِ مِيرَاثُهَا لَنَا قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ مِيرَاثُهَا لِزَوْجِهَا وَوَلَدِهَا " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Юнус ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Абдулвоҳид ибн Зиёд ривоят қилди, бизга Мужолид ривоят қилиб деди: бизга аш-Шаъбий Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилдики, Ҳузайлдан бўлган икки аёлнинг бири иккинчисини ўлдирди; уларнинг ҳар бирининг эри ва боласи бор эди. Бас, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўлдирилган аёлнинг диятини қотил аёлнинг оқиласи зиммасига юклаб, унинг эри ва боласини (диятдан) холос қилдилар. У деди: Шунда ўлдирилган аёлнинг оқиласи: «Унинг мероси бизники» деди. У деди: Бас, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Йўқ, унинг мероси эри ва боласиники» дедилар.
حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَيَانٍ، وَابْنُ السَّرْحِ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَأَبِي، سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ اقْتَتَلَتِ امْرَأَتَانِ مِنْ هُذَيْلٍ فَرَمَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى بِحَجَرٍ فَقَتَلَتْهَا فَاخْتَصَمُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دِيَةَ جَنِينِهَا غُرَّةٌ عَبْدٌ أَوْ وَلِيدَةٌ وَقَضَى بِدِيَةِ الْمَرْأَةِ عَلَى عَاقِلَتِهَا وَوَرَّثَهَا وَلَدَهَا وَمَنْ مَعَهُمْ فَقَالَ حَمَلُ بْنُ مَالِكِ بْنِ النَّابِغَةِ الْهُذَلِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَغْرَمُ دِيَةَ مَنْ لاَ شَرِبَ وَلاَ أَكَلَ وَلاَ نَطَقَ وَلاَ اسْتَهَلَّ فَمِثْلُ ذَلِكَ يُطَلُّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا هَذَا مِنْ إِخْوَانِ الْكُهَّانِ " . مِنْ أَجْلِ سَجْعِهِ الَّذِي سَجَعَ .
Бизга Ваҳб ибн Баён ва Ибн ас-Сарҳ ривоят қилиб дедилар: бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан, у Саид ибн ал-Мусайябдан ва Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан хабар берди. У деди: Ҳузайлдан бўлган икки аёл урушиб қолишди; бас, улардан бири иккинчисини тош билан уриб ўлдирди. Улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга даъволашиб бордилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг ҳомиласининг диятини бир ғурра — қул ёки чўри (деб) ҳукм қилдилар; аёлнинг диятини унинг оқиласи зиммасига ҳукм қилиб, уни боласига ва у билан бирга бўлганларга мерос қилдилар. Шунда Ҳамал ибн Молик ибн ан-Нобиға ал-Ҳузалий: «Эй Аллаҳнинг Расули, на ичган, на еган, на сўзлаган ва на овоз чиқарганнинг диятини қандай тўлайман? Бунақасининг (қони) ҳадар (бекорга) кетади» деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзи қилган сажъ (қофияли сўз) сабабли: «Бу фақат коҳинларнинг биродарларидандир» дедилар.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، فِي هَذِهِ الْقِصَّةِ قَالَ ثُمَّ إِنَّ الْمَرْأَةَ الَّتِي قَضَى عَلَيْهَا بِالْغُرَّةِ تُوُفِّيَتْ فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأَنَّ مِيرَاثَهَا لِبَنِيهَا وَأَنَّ الْعَقْلَ عَلَى عَصَبَتِهَا .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга ал-Лайс Ибн Шиҳобдан, у Ибн ал-Мусайябдан, у Абу Ҳурайрадан шу қиссада ривоят қилди. У деди: Сўнгра ғурра билан (дияти) ҳукм қилинган аёл вафот этди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг мероси ўғилларига, ақли (дияти) эса унинг асабаси (қариндошлари) зиммасига эканини ҳукм қилдилар.
حَدَّثَنَا عَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ صُهَيْبٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ امْرَأَةً، حَذَفَتِ امْرَأَةً فَأَسْقَطَتْ فَرُفِعَ ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَعَلَ فِي وَلَدِهَا خَمْسَمِائَةِ شَاةٍ وَنَهَى يَوْمَئِذٍ عَنِ الْحَذْفِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ كَذَا الْحَدِيثُ خَمْسَمِائَةِ شَاةٍ . وَالصَّوَابُ مِائَةُ شَاةٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَكَذَا قَالَ عَبَّاسٌ وَهُوَ وَهَمٌ .
Бизга Аббос ибн Абдулазим ривоят қилди, бизга Убайдуллаҳ ибн Мусо ривоят қилди, бизга Юсуф ибн Суҳайб Абдуллаҳ ибн Бурайдадан, у отасидан ривоят қилдики, бир аёл бошқа бир аёлни (тош) отиб урди, бас, у (ҳомилани) туширди. Бу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга кўтариб борилди. Шунда унинг боласи ҳақида беш юз қўй (дият) қилдилар ва ўша куни (тош) отишдан қайтардилар. Абу Довуд деди: Ҳадис шундай — беш юз қўй. Тўғриси эса юз қўй. Абу Довуд деди: Шундай деб Аббос айтди ва бу хатодир.
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا عِيسَى، عَنْ مُحَمَّدٍ، - يَعْنِي ابْنَ عَمْرٍو - عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْجَنِينِ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ أَوْ فَرَسٍ أَوْ بَغْلٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَى هَذَا الْحَدِيثَ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ وَخَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو لَمْ يَذْكُرَا أَوْ فَرَسٍ أَوْ بَغْلٍ .
Бизга Иброҳим ибн Мусо ар-Розий ривоят қилди, бизга Исо Муҳаммаддан — яъни Ибн Амрдан — у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳомила ҳақида бир ғурра — қул ёки чўри ёки от ёки хачир билан ҳукм қилдилар. Абу Довуд деди: Бу ҳадисни Ҳаммод ибн Салама ва Холид ибн Абдуллаҳ Муҳаммад ибн Амрдан ривоят қилдилар; улар «ёки от ёки хачир» (қисмини) зикр қилмадилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ الْعَوَقِيُّ، حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، عَنْ مُغِيرَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، وَجَابِرٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، قَالَ الْغُرَّةُ خَمْسُمِائَةِ دِرْهَمٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ رَبِيعَةُ الْغُرَّةُ خَمْسُونَ دِينَارًا .
Бизга Муҳаммад ибн Синон ал-Авақий ривоят қилди, бизга Шарик Муғирадан, у Иброҳимдан ва Жобирдан, у аш-Шаъбийдан ривоят қилди. У деди: Ғурра — беш юз дирҳамдир. Абу Довуд деди: Робиа: Ғурра — эллик динордир, деди.