4573-ҳадисСунани Абу Довуд · Дият китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الزُّهْرِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ طَاوُسٍ، قَالَ قَامَ عُمَرُ رضى الله عنه عَلَى الْمِنْبَرِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ لَمْ يَذْكُرْ وَأَنْ تُقْتَلَ . زَادَ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ . قَالَ فَقَالَ عُمَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَوْ لَمْ أَسْمَعْ بِهَذَا لَقَضَيْنَا بِغَيْرِ هَذَا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад аз-Зуҳрий ривоят қилди, бизга Суфён Амрдан, у Товусдан ривоят қилди. У деди: Умар розияллаҳу анҳу минбарга чиқди ва унинг маъносини зикр қилди; «ва у ўлдирилсин» (қисмини) зикр қилмади. «Бир ғурра — қул ёки чўри» (деб) зиёда қилди. У деди: Бас, Умар деди: «Аллаҳу акбар! Агар мен буни эшитмаганимда, бундан бошқа ҳукм қилган бўлардик.»