حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَيَانٍ، وَابْنُ السَّرْحِ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَأَبِي، سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ اقْتَتَلَتِ امْرَأَتَانِ مِنْ هُذَيْلٍ فَرَمَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى بِحَجَرٍ فَقَتَلَتْهَا فَاخْتَصَمُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دِيَةَ جَنِينِهَا غُرَّةٌ عَبْدٌ أَوْ وَلِيدَةٌ وَقَضَى بِدِيَةِ الْمَرْأَةِ عَلَى عَاقِلَتِهَا وَوَرَّثَهَا وَلَدَهَا وَمَنْ مَعَهُمْ فَقَالَ حَمَلُ بْنُ مَالِكِ بْنِ النَّابِغَةِ الْهُذَلِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَغْرَمُ دِيَةَ مَنْ لاَ شَرِبَ وَلاَ أَكَلَ وَلاَ نَطَقَ وَلاَ اسْتَهَلَّ فَمِثْلُ ذَلِكَ يُطَلُّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا هَذَا مِنْ إِخْوَانِ الْكُهَّانِ " . مِنْ أَجْلِ سَجْعِهِ الَّذِي سَجَعَ .
Бизга Ваҳб ибн Баён ва Ибн ас-Сарҳ ривоят қилиб дедилар: бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан, у Саид ибн ал-Мусайябдан ва Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан хабар берди. У деди: Ҳузайлдан бўлган икки аёл урушиб қолишди; бас, улардан бири иккинчисини тош билан уриб ўлдирди. Улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга даъволашиб бордилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг ҳомиласининг диятини бир ғурра — қул ёки чўри (деб) ҳукм қилдилар; аёлнинг диятини унинг оқиласи зиммасига ҳукм қилиб, уни боласига ва у билан бирга бўлганларга мерос қилдилар. Шунда Ҳамал ибн Молик ибн ан-Нобиға ал-Ҳузалий: «Эй Аллаҳнинг Расули, на ичган, на еган, на сўзлаган ва на овоз чиқарганнинг диятини қандай тўлайман? Бунақасининг (қони) ҳадар (бекорга) кетади» деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзи қилган сажъ (қофияли сўз) сабабли: «Бу фақат коҳинларнинг биродарларидандир» дедилар.