أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْلَى، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ يَحْيَى، عَنْ مُوسَى بْنِ طَلْحَةَ، قَالَ أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِأَرْنَبٍ قَدْ شَوَاهَا رَجُلٌ فَلَمَّا قَدَّمَهَا إِلَيْهِ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي قَدْ رَأَيْتُ بِهَا دَمًا فَتَرَكَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يَأْكُلْهَا وَقَالَ لِمَنْ عِنْدَهُ " كُلُوا فَإِنِّي لَوِ اشْتَهَيْتُهَا أَكَلْتُهَا " . وَرَجُلٌ جَالِسٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ادْنُ فَكُلْ مَعَ الْقَوْمِ " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي صَائِمٌ . قَالَ " فَهَلاَّ صُمْتَ الْبِيضَ " . قَالَ وَمَا هُنَّ قَالَ " ثَلاَثَ عَشْرَةَ وَأَرْبَعَ عَشْرَةَ وَخَمْسَ عَشْرَةَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Исмоил ибн Иброҳим хабар бериб, деди: бизга Яъло ривоят қилди, у Талҳа ибн Яҳёдан, у Мусо ибн Талҳадан (ривоят қилиб) деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир киши қовуриб пиширган қуён келтирилди. Уни Набийга тақдим этганида: «Ё Расулуллаҳ, мен унда қон кўрдим,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни қолдириб, ундан емадилар ва ёнидагиларга: «Енглар, агар мен ҳам хоҳлаган бўлганимда еган бўлардим,» дедилар. Бир киши ўтирган эди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Яқин кел, қавм билан бирга е,» дедилар. У: «Ё Расулуллаҳ, мен рўзадорман,» деди. У: «Нега оқ (кунларни) рўза тутмадинг?» дедилар. У: «Улар қайси (кунлар)?» деди. У: «Ўн учинчи, ўн тўртинчи ва ўн бешинчи (кунлар),» дедилар.