أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، وَسَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ قَالَ اقْتَتَلَتِ امْرَأَتَانِ مِنْ هُذَيْلٍ فَرَمَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى بِحَجَرٍ وَذَكَرَ كَلِمَةً مَعْنَاهَا فَقَتَلَتْهَا وَمَا فِي بَطْنِهَا فَاخْتَصَمُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ دِيَةَ جَنِينِهَا غُرَّةٌ عَبْدٌ أَوْ وَلِيدَةٌ وَقَضَى بِدِيَةِ الْمَرْأَةِ عَلَى عَاقِلَتِهَا وَوَرَّثَهَا وَلَدَهَا وَمَنْ مَعَهُمْ . فَقَالَ حَمَلُ بْنُ مَالِكِ بْنِ النَّابِغَةِ الْهُذَلِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أُغَرَّمُ مَنْ لاَ شَرِبَ وَلاَ أَكَلْ وَلاَ نَطَقَ وَلاَ اسْتَهَلّ فَمِثْلُ ذَلِكَ يُطَلّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا هَذَا مِنْ إِخْوَانِ الْكُهَّانِ " . مِنْ أَجْلِ سَجْعِهِ الَّذِي سَجَعَ .
Бизга Аҳмад ибн Амр ибн ас-Сарҳ хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, у деди: менга Юнус хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Абу Салама ва Саид ибнул-Мусайябдан, улар Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Ҳузайлдан бўлган икки аёл жанжаллашиб қолди, улардан бири иккинчисини тош билан урди — у (рови) шу маънони англатувчи сўзни айтди — ва уни ҳамда қорнидагини ўлдирди. Шунда улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га даъволашиб бордилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг жанини учун ғурра — бир қул ёки чўри (дият) белгиладилар; аёлнинг диятини эса унинг оқиласи (отадан томонидаги эркак қариндошлари) зиммасига юкладилар ва уни болаларига ҳамда улар билан бирга бўлганларга мерос қилиб қолдирдилар. Шунда Ҳамал ибн Молик ибн ан-Нобиға ал-Ҳузалий: «Ё Расулуллаҳ, ичмаган, емаган, гапирмаган ва (ёруғ дунёга келиб) товуш чиқармаган киши учун қандай товон тўлайман? Бундай нарса бекорга кетади,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бу — коҳинларнинг биродарларидандир,» дедилар — унинг сажъ (қофияли) қилиб гапиргани сабабли.