أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا خَلَفٌ، - وَهُوَ ابْنُ تَمِيمٍ - قَالَ حَدَّثَنَا زَائِدَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ نُضَيْلَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ امْرَأَةً، ضَرَبَتْ ضَرَّتَهَا بِعَمُودِ فُسْطَاطٍ فَقَتَلَتْهَا وَهِيَ حُبْلَى فَأُتِيَ فِيهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عَصَبَةِ الْقَاتِلَةِ بِالدِّيَةِ وَفِي الْجَنِينِ غُرَّةً . فَقَالَ عَصَبَتُهَا أَدِي مَنْ لاَ طَعِمَ وَلاَ شَرِبَ وَلاَ صَاحَ فَاسْتَهَلّ فَمِثْلُ هَذَا يُطَلّ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَسَجْعٌ كَسَجْعِ الأَعْرَابِ " .
Бизга Али ибн Муҳаммад ибн Али хабар берди, у деди: бизга Халаф — у ибн Тамимдир — ривоят қилди, у деди: бизга Зоида ривоят қилди, Мансурдан, у Иброҳимдан, у Убайд ибн Нузайладан, у ал-Муғийра ибн Шуъба (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), бир аёл кундошини чодир устуни билан уриб, уни — ҳомиладор ҳолида — ўлдирди. Бу ҳақида Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келинганда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қотил аёлнинг асабаси зиммасига диятни, жанин учун эса ғуррани ҳукм қилдилар. Шунда унинг асабаси: «Емаган, ичмаган ва (ёруғ дунёга келиб) бақириб товуш чиқармаган киши учун товон тўлайманми? Бундай нарса бекорга кетади,» деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аъробийларнинг сажъига ўхшаш сажъми бу?» дедилар.