أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُصْعَبٌ، قَالَ حَدَّثَنَا دَاوُدُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ ضَرَبَتِ امْرَأَةٌ ضَرَّتَهَا بِحَجَرٍ وَهِيَ حُبْلَى فَقَتَلَتْهَا فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا فِي بَطْنِهَا غُرَّةً وَجَعَلَ عَقْلَهَا عَلَى عَصَبَتِهَا فَقَالُوا نُغَرَّمُ مَنْ لاَ شَرِبَ وَلاَ أَكَلْ وَلاَ اسْتَهَلّ فَمِثْلُ ذَلِكَ يُطَلّ فَقَالَ " أَسَجْعٌ كَسَجْعِ الأَعْرَابِ هُوَ مَا أَقُولُ لَكُمْ " .
Бизга Муҳаммад ибн Рофиъ хабар берди, у деди: бизга Мусъаб ривоят қилди, у деди: бизга Довуд ривоят қилди, ал-Аъмашдан, у Иброҳимдан (ривоят қилди), у деди: бир аёл ҳомиладор кундошини тош билан уриб ўлдирди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг қорнидаги (жанин) учун ғуррани, аёлнинг диятини эса унинг асабаси зиммасига белгиладилар. Шунда улар: «Ичмаган, емаган ва (ёруғ дунёга келиб) товуш чиқармаган киши учун товон тўлаймизми? Бундай нарса бекорга кетади,» дедилар. У: «Аъробийларнинг сажъига ўхшаш сажъми бу? Мен сизларга айтаётган нарса шудир,» дедилар.