حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ النَّمَرِيُّ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ نَضْلَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ امْرَأَتَيْنِ، كَانَتَا تَحْتَ رَجُلٍ مِنْ هُذَيْلٍ فَضَرَبَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى بِعَمُودٍ فَقَتَلَتْهَا وَجَنِينَهَا فَاخْتَصَمُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَحَدُ الرَّجُلَيْنِ كَيْفَ نَدِي مَنْ لاَ صَاحَ وَلاَ أَكَلَ وَلاَ شَرِبَ وَلاَ اسْتَهَلَّ . فَقَالَ " أَسَجْعٌ كَسَجْعِ الأَعْرَابِ " . وَقَضَى فِيهِ بِغُرَّةٍ وَجَعَلَهُ عَلَى عَاقِلَةِ الْمَرْأَةِ .
Бизга Ҳафс ибн Умар ан-Намарий ривоят қилди, бизга Шуъба Мансурдан, у Иброҳимдан, у Убайд ибн Назладан, у ал-Муғира ибн Шуъбадан ривоят қилдики, икки аёл Ҳузайлдан бўлган бир кишининг никоҳида эди. Бас, улардан бири иккинчисини устун (ёғоч) билан уриб, уни ва қорнидаги ҳомиласини ўлдирди. Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга даъволашиб бордилар. Бас, икки кишидан бири деди: «Қичқирмаган, емаган, ичмаган ва овоз чиқармаганга қандай дият тўлаймиз?» Шунда у дедилар: «Аъробийларнинг сажъига (қофияли сўзига) ўхшаш сажъми бу?» Ва у (ҳомила) ҳақида бир ғурра (қул/чўри) билан ҳукм қилдилар ва уни аёлнинг оқиласи (асаба қариндошлари) зиммасига юкладилар.