حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ قَالَ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي جَنِينِ امْرَأَةٍ مِنْ بَنِي لَحْيَانَ سَقَطَ مَيِّتًا بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ. ثُمَّ إِنَّ الْمَرْأَةَ الَّتِي قَضَى عَلَيْهَا بِالْغُرَّةِ تُوُفِّيَتْ، فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بِأَنَّ مِيرَاثَهَا لِبَنِيهَا وَزَوْجِهَا، وَأَنَّ الْعَقْلَ عَلَى عَصَبَتِهَا ".
Абу Ҳурайра айтдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Бану Лаҳяндан бир аёлнинг жанини (ҳомиласи) — ўлик тушган — ҳақида ғурра (бир қул ёки чўри) билан ҳукм қилди. Кейин ғурра ҳукм қилинган аёл вафот этди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Унинг мероси ўғиллари ва эрига, ақл (дия) эса унинг асаба (ота томондан қариндошлари) зиммасидадир" деб ҳукм қилди.