6739-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Мерос китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ وَرْقَاءَ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ الْمَالُ لِلْوَلَدِ، وَكَانَتِ الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ، فَنَسَخَ اللَّهُ مِنْ ذَلِكَ مَا أَحَبَّ، فَجَعَلَ لِلذَّكَرِ مِثْلَ حَظِّ الأُنْثَيَيْنِ، وَجَعَلَ لِلأَبَوَيْنِ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا السُّدُسُ، وَجَعَلَ لِلْمَرْأَةِ الثُّمُنَ وَالرُّبُعَ، وَلِلزَّوْجِ الشَّطْرَ وَالرُّبُعَ.
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) айтди: "Мол фарзандга, васият эса ота-онага (тегишли) эди. Аллаҳ бундан хоҳлаганини насх қилди: эркакка икки аёл улуши қадар (улуш) қилди, ота-онанинг ҳар бирига олтиндан бирини, аёлга (хотинга) саккиздан бир ва тўртдан бирни, эрга (хотини ўлса) ярми ва тўртдан бирни қилди."