حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ نَجْدَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَمْرِو بْنُ كَثِيرِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ حَرِيزِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي عَوْفٍ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِيكَرِبَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " أَلاَ إِنِّي أُوتِيتُ الْكِتَابَ وَمِثْلَهُ مَعَهُ أَلاَ يُوشِكُ رَجُلٌ شَبْعَانُ عَلَى أَرِيكَتِهِ يَقُولُ عَلَيْكُمْ بِهَذَا الْقُرْآنِ فَمَا وَجَدْتُمْ فِيهِ مِنْ حَلاَلٍ فَأَحِلُّوهُ وَمَا وَجَدْتُمْ فِيهِ مِنْ حَرَامٍ فَحَرِّمُوهُ أَلاَ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ لَحْمُ الْحِمَارِ الأَهْلِيِّ وَلاَ كُلُّ ذِي نَابٍ مِنَ السَّبُعِ وَلاَ لُقَطَةُ مُعَاهِدٍ إِلاَّ أَنْ يَسْتَغْنِيَ عَنْهَا صَاحِبُهَا وَمَنْ نَزَلَ بِقَوْمٍ فَعَلَيْهِمْ أَنْ يَقْرُوهُ فَإِنْ لَمْ يَقْرُوهُ فَلَهُ أَنْ يُعْقِبَهُمْ بِمِثْلِ قِرَاهُ " .
Бизга Абдулваҳҳоб ибн Нажда ривоят қилди, бизга Абу Амр ибн Касир ибн Динор Ҳариз ибн Усмондан, у Абдурраҳмон ибн Абу Авфдан, у Миқдом ибн Маъдикарибдан, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У киши деди: «Огоҳ бўлингки, менга Китоб ва у билан бирга унинг мислиси ҳам берилди. Огоҳ бўлингки, бир тўқ киши ўз тахтига суянганча: ‹Мана шу Қуръанга амал қилинглар, ундан нимани ҳалол топсангиз уни ҳалол қилинглар, ундан нимани ҳаром топсангиз уни ҳаром қилинглар›, дейиши яқиндир. Огоҳ бўлингки, сизларга уй эшагининг гўшти ҳалол эмас, ҳар бир ўткир тишли йиртқич ҳайвон ҳам ҳалол эмас, аҳд эгасининг (зиммийнинг) топиб олинган нарсаси ҳам — эгаси ундан бепарво бўлмаса — ҳалол эмас. Ким бирор қавмнинг олдига тушса (меҳмон бўлса), уларга уни меҳмон қилиш лозим. Агар уни меҳмон қилмасалар, у кишига меҳмондорчилик ҳаққи миқдорида улардан ундириб олиш ҳуқуқи бордир.»