حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، قَالَ سَمِعْتُ أَيُّوبَ، يَقُولُ كَذَبَ عَلَى الْحَسَنِ ضَرْبَانِ مِنَ النَّاسِ قَوْمٌ الْقَدَرُ رَأْيُهُمْ وَهُمْ يُرِيدُونَ أَنْ يُنَفِّقُوا بِذَلِكَ رَأْيَهُمْ وَقَوْمٌ لَهُ فِي قُلُوبِهِمْ شَنَآنٌ وَبُغْضٌ يَقُولُونَ أَلَيْسَ مِنْ قَوْلِهِ كَذَا أَلَيْسَ مِنْ قَوْلِهِ كَذَا
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, у деди: Бизга Ҳаммод ривоят қилди, у деди: Мен Айюбнинг шундай деганини эшитдим: Ҳасан ҳақида одамлардан икки тоифа ёлғон гапирди: бир қавм қадар (ҳақида) уларнинг фикри (шу Ҳасаннинг фикри деб) бўлиб, улар шу билан ўз фикрларини ўтказмоқчи бўладилар; ва бир қавмнинг қалбларида унга нисбатан адоват ва нафрат бор бўлиб: ‹Унинг сўзларидан эмасми фалон, унинг сўзларидан эмасми фалон?› дейдилар.