4676-ҳадисСунани Абу Довуд · Суннат китоби
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا سُهَيْلُ بْنُ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الإِيمَانُ بِضْعٌ وَسَبْعُونَ أَفْضَلُهَا قَوْلُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَدْنَاهَا إِمَاطَةُ الْعَظْمِ عَنِ الطَّرِيقِ وَالْحَيَاءُ شُعْبَةٌ مِنَ الإِيمَانِ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, бизга Суҳайл ибн Абу Солиҳ хабар берди, Абдуллаҳ ибн Динордан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Иймон етмиш неча шуъбадир. Унинг энг афзали ‹Ло илаҳа иллаллаҳ› сўзи ва энг пасти йўлдан суякни олиб ташлашдир, ҳаё эса иймондан бир шуъбадир.»