حَدَّثَنَا عُثْمَانُ، وَأَبُو بَكْرٍ ابْنَا أَبِي شَيْبَةَ وَمُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ الْبَزَّازُ قَالُوا حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ عَنِ الْبَدَاوَةِ، فَقَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَبْدُو إِلَى هَذِهِ التِّلاَعِ وَإِنَّهُ أَرَادَ الْبَدَاوَةَ مَرَّةً فَأَرْسَلَ إِلَىَّ نَاقَةً مُحَرَّمَةً مِنْ إِبِلِ الصَّدَقَةِ فَقَالَ لِي " يَا عَائِشَةُ ارْفُقِي فَإِنَّ الرِّفْقَ لَمْ يَكُنْ فِي شَىْءٍ قَطُّ إِلاَّ زَانَهُ وَلاَ نُزِعَ مِنْ شَىْءٍ قَطُّ إِلاَّ شَانَهُ " . قَالَ ابْنُ الصَّبَّاحِ فِي حَدِيثِهِ مُحَرَّمَةٌ يَعْنِي لَمْ تُرْكَبْ .
Бизга Усмон ва Абу Бакр — Абу Шайбанинг икки ўғли — ва Муҳаммад ибн ас-Саббоҳ ал-Баззоз ривоят қилиб дедилар: Бизга Шарийк, у Миқдом ибн Шурайҳдан, у отасидан ривоят қилиб деди: Мен Оишадан бадавийлик (чўл ҳаёти)ни сўрадим. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ушбу тепаликларга (чўлга) чиқар эдилар. Бир марта чўлга чиқишни хоҳладилар ва менга садақа туяларидан бир минилмаган туяни юбордилар ва менга: «Эй Оиша, меҳрибон бўл, чунки меҳрибонлик бирор нарсада бўлса, уни зийнатлайди, бирор нарсадан суғуриб олинса, уни хунуклаштиради» дедилар. Ибн ас-Саббоҳ ўз ҳадисида «муҳаррама» — яъни минилмаган — деди.