حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ، وَعُثْمَانُ، ابْنَا أَبِي شَيْبَةَ - الْمَعْنَى قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، قَالَ عُثْمَانُ وَجَرِيرٌ الرَّازِيُّ ح وَحَدَّثَنَا وَاصِلُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا أَسْبَاطٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، - وَقَالَ وَاصِلٌ قَالَ حُدِّثْتُ عَنْ أَبِي صَالِحٍ، ثُمَّ اتَّفَقُوا - عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ نَفَّسَ عَنْ مُسْلِمٍ كُرْبَةً مِنْ كُرَبِ الدُّنْيَا نَفَّسَ اللَّهُ عَنْهُ كُرْبَةً مِنْ كُرَبِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ - وَمَنْ يَسَّرَ عَلَى مُعْسِرٍ يَسَّرَ اللَّهُ عَلَيْهِ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَنْ سَتَرَ عَلَى مُسْلِمٍ سَتَرَ اللَّهُ عَلَيْهِ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَاللَّهُ فِي عَوْنِ الْعَبْدِ مَا كَانَ الْعَبْدُ فِي عَوْنِ أَخِيهِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ لَمْ يَذْكُرْ عُثْمَانُ عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ " وَمَنْ يَسَّرَ عَلَى مُعْسِرٍ " .
Бизга Абу Бакр ва Усмон, Абу Шайбанинг икки ўғли — мазмуни (бир) — ривоят қилдилар. Улар: Бизга Абу Муовия ривоят қилди, дедилар. Усмон: «Ва Жарийр ар-Розий», деди, (ҳ) ва бизга Восил ибн Абдулаъло ривоят қилди, бизга Асбот Аъмашдан, у Абу Солиҳдан ривоят қилди — Восил эса: «Менга Абу Солиҳдан ривоят қилинди», деди, сўнг улар (ривоятда) бир бўлдилар — у Абу Ҳурайрадан, у Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У деди: «Ким бир мусулмондан дунё қийинчиликларидан бир қийинчиликни кетказса, Аллаҳ ундан қиёмат куни қийинчиликларидан бир қийинчиликни кетказади. Ким қийинчиликда қолганга енгиллик берса, Аллаҳ унга дунё ва охиратда енгиллик беради. Ким бир мусулмонни (айбини) яширса, Аллаҳ уни дунё ва охиратда яширади. Банда ўз биродарига ёрдамда бўлгани қадар Аллаҳ банданинг ёрдамида бўлади». Абу Довуд деди: Усмон Абу Муовиядан «Ким қийинчиликда қолганга енгиллик берса»ни зикр қилмади.