حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ بْنُ نَافِعٍ، عَنْ يَزِيدَ، - يَعْنِي ابْنَ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ - عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، شُرَيْحٍ عَنْ أَبِيهِ، هَانِئٍ أَنَّهُ لَمَّا وَفَدَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَ قَوْمِهِ سَمِعَهُمْ يَكْنُونَهُ بِأَبِي الْحَكَمِ فَدَعَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَكَمُ وَإِلَيْهِ الْحُكْمُ فَلِمَ تُكْنَى أَبَا الْحَكَمِ " . فَقَالَ إِنَّ قَوْمِي إِذَا اخْتَلَفُوا فِي شَىْءٍ أَتَوْنِي فَحَكَمْتُ بَيْنَهُمْ فَرَضِيَ كِلاَ الْفَرِيقَيْنِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا أَحْسَنَ هَذَا فَمَا لَكَ مِنَ الْوَلَدِ " . قَالَ لِي شُرَيْحٌ وَمُسْلِمٌ وَعَبْدُ اللَّهِ . قَالَ " فَمَنْ أَكْبَرُهُمْ " . قُلْتُ شُرَيْحٌ قَالَ " فَأَنْتَ أَبُو شُرَيْحٍ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ شُرَيْحٌ هَذَا هُوَ الَّذِي كَسَرَ السِّلْسِلَةَ وَهُوَ مِمَّنْ دَخَلَ تُسْتَرَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَبَلَغَنِي أَنَّ شُرَيْحًا كَسَرَ بَابَ تُسْتَرَ وَذَلِكَ أَنَّهُ دَخَلَ مِنْ سِرْبٍ .
Бизга Робийъ ибн Нофиъ Язиддан — яъни ибнул-Миқдом ибн Шурайҳдан — у отасидан, у бобоси Шурайҳдан, у отаси Ҳониъдан ривоят қилдики, у қавми билан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига келганида, (Расулуллаҳ) уларнинг уни Абул-Ҳакам деб куня билан чақираётганларини эшитди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни чақириб: «Албатта, Аллаҳ — У Ҳакамдир ва ҳукм Унга (хосдир). Нега Абул-Ҳакам деб куня қилинасан?» деди. У: «Қавмим бир нарсада ихтилоф қилсалар, олдимга келадилар, мен улар орасида ҳукм қиламан ва иккала томон ҳам рози бўлади», деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу нақадар яхши! Фарзандларингдан кимларинг бор?» деди. У: «Менда Шурайҳ, Муслим ва Абдуллаҳ (бор)», деди. У: «Уларнинг энг каттаси ким?» деди. Мен: «Шурайҳ», дедим. У: «Бас, сен Абу Шурайҳсан», деди. Абу Довуд деди: Мана шу Шурайҳ занжирни синган кишидир ва у Тустарга кирганлардандир. Абу Довуд деди: Менга етишича, Шурайҳ Тустарнинг эшигини синган, бу унинг ер остидаги йўлдан киргани сабабли эди.