حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " خَصْلَتَانِ أَوْ خَلَّتَانِ لاَ يُحَافِظُ عَلَيْهِمَا عَبْدٌ مُسْلِمٌ إِلاَّ دَخَلَ الْجَنَّةَ هُمَا يَسِيرٌ وَمَنْ يَعْمَلُ بِهِمَا قَلِيلٌ يُسَبِّحُ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلاَةٍ عَشْرًا وَيَحْمَدُ عَشْرًا وَيُكَبِّرُ عَشْرًا فَذَلِكَ خَمْسُونَ وَمِائَةٌ بِاللِّسَانِ وَأَلْفٌ وَخَمْسُمِائَةٍ فِي الْمِيزَانِ وَيُكَبِّرُ أَرْبَعًا وَثَلاَثِينَ إِذَا أَخَذَ مَضْجَعَهُ وَيَحْمَدُ ثَلاَثًا وَثَلاَثِينَ وَيُسَبِّحُ ثَلاَثًا وَثَلاَثِينَ فَذَلِكَ مِائَةٌ بِاللِّسَانِ وَأَلْفٌ فِي الْمِيزَانِ " . فَلَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعْقِدُهَا بِيَدِهِ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ هُمَا يَسِيرٌ وَمَنْ يَعْمَلُ بِهِمَا قَلِيلٌ قَالَ " يَأْتِي أَحَدَكُمْ - يَعْنِي الشَّيْطَانَ - فِي مَنَامِهِ فَيُنَوِّمُهُ قَبْلَ أَنْ يَقُولَهُ وَيَأْتِيهِ فِي صَلاَتِهِ فَيُذَكِّرُهُ حَاجَةً قَبْلَ أَنْ يَقُولَهَا " .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба Ато ибн ас-Соибдан, у отасидан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: У дедилар: «Икки хислат (ёки икки амал) борки, уларни мусулмон банда сақласа, албатта жаннатга киради. Улар осон, аммо улар билан амал қиладиган киши кам: ҳар бир намоз охирида ўн марта тасбеҳ айтади (субҳааналлаҳ), ўн марта ҳамд айтади (алҳамдулиллаҳ) ва ўн марта такбир айтади (аллаҳу акбар). Бу тил билан бир юз эллик, мезонда эса бир минг беш юздир. Ётоғига борганида ўттиз тўрт марта такбир айтади, ўттиз уч марта ҳамд айтади ва ўттиз уч марта тасбеҳ айтади. Бу тил билан юз, мезонда эса мингдир.» Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни уларни қўллари билан санаётганини кўрдим. Улар: Эй Расулуллаҳ, улар қандай қилиб осон, аммо улар билан амал қиладиган киши кам? — дейишди. У дедилар: «Сизлардан бирига ухлаш чоғида у — яъни шайтон — келади ва уни айтишдан олдин ухлатади, намозида унга келиб, айтишдан олдин бирор ҳожатни эслатади.»