حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا قَيْسٌ يَعْنِي ابْنَ الرَّبِيعِ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الأَنْبَارِيُّ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، جَمِيعًا عَنْ عَوْنِ بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِمَكَّةَ وَهُوَ فِي قُبَّةٍ حَمْرَاءَ مِنْ أَدَمٍ فَخَرَجَ بِلاَلٌ فَأَذَّنَ فَكُنْتُ أَتَتَبَّعُ فَمَهُ هَا هُنَا وَهَا هُنَا . قَالَ ثُمَّ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعَلَيْهِ حُلَّةٌ حَمْرَاءُ بُرُودٌ يَمَانِيَةٌ قِطْرِيٌّ . وَقَالَ مُوسَى قَالَ رَأَيْتُ بِلاَلاً خَرَجَ إِلَى الأَبْطَحِ فَأَذَّنَ فَلَمَّا بَلَغَ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ . لَوَى عُنُقَهُ يَمِينًا وَشِمَالاً وَلَمْ يَسْتَدِرْ ثُمَّ دَخَلَ فَأَخْرَجَ الْعَنَزَةَ وَسَاقَ حَدِيثَهُ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Қайс — яъни ибн Робиъ — ривоят қилди, (ҳ) ва бизга Муҳаммад ибн Сулаймон ал-Анборий ривоят қилди, бизга Вакиъ ривоят қилди, у Суфёндан, иккаласи Авн ибн Абу Жуҳайфадан, у отасидан ривоят қилди. У айтди: «Мен Маккада Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келдим, у зот терисидан тикилган қизил чодирда эдилар. Билол чиқиб азон айтди. Мен унинг оғзини у ёқ-бу ёқ қараб кузатар эдим.» У айтди: «Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам чиқдилар, устларида қизил ҳулла — Яман бўзлари, қитрий — бор эди.» Мусо айтди: У айтди: «Мен Билолни кўрдим, у Абтоҳга чиқди ва азон айтди. ‹Ҳайя алас-салаҳ, ҳайя алал-фалаҳ› га етганда бўйнини ўнг ва чап томонга бурди, аммо айланмади. Сўнг кириб, аназа (найза)ни чиқарди.» Ва у ҳадисини давом эттирди.