حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ مُوسَى بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَجُلٌ أَصِيدُ أَفَأُصَلِّي فِي الْقَمِيصِ الْوَاحِدِ قَالَ " نَعَمْ وَازْرُرْهُ وَلَوْ بِشَوْكَةٍ " .
Бизга Қаънабий ривоят қилди, бизга Абдулазиз — яъни Ибн Муҳаммад — ривоят қилди, у Мусо ибн Иброҳимдан, у Салама ибнул Акваъдан ривоят қилди. У деди: Мен: «Ё Расулуллаҳ, мен овчи кишиман, битта кўйлакда намоз ўқийверайми?» дедим. У деди: «Ҳа, уни — тикан билан бўлса ҳам — тугмалаб ол».