حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اسْتَفْتَحَ الصَّلاَةَ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ مَنْكِبَيْهِ وَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ وَبَعْدَ مَا يَرْفَعُ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ - وَقَالَ سُفْيَانُ مَرَّةً وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ . وَأَكْثَرُ مَا كَانَ يَقُولُ وَبَعْدَ مَا يَرْفَعُ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ - وَلاَ يَرْفَعُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Суфён Зуҳрийдан, у Солимъдан, у отасидан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозни бошлаганларида қўлларини елкаларига тўғрилаб кўтарар, рукуъ қилмоқчи бўлганларида ва бошларини рукуъдан кўтарганларидан кейин ҳам (шундай қилардилар). Суфён бир марта: «Ва бошларини кўтарганларида» деди. Кўпинча эса: «Ва бошларини рукуъдан кўтарганларидан кейин» дерди. Икки сажда орасида эса кўтармас эдилар.