حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُصَفَّى الْحِمْصِيُّ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، حَدَّثَنَا الزُّبَيْدِيُّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى تَكُونَا حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ كَبَّرَ وَهُمَا كَذَلِكَ فَيَرْكَعُ ثُمَّ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْفَعَ صُلْبَهُ رَفَعَهُمَا حَتَّى تَكُونَا حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ وَلاَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ فِي السُّجُودِ وَيَرْفَعُهُمَا فِي كُلِّ تَكْبِيرَةٍ يُكَبِّرُهَا قَبْلَ الرُّكُوعِ حَتَّى تَنْقَضِيَ صَلاَتُهُ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусаффа ал-Ҳимсий ривоят қилди, бизга Бақийя ривоят қилди, бизга Зубайдий Зуҳрийдан, у Солимъдан, у Абдуллаҳ ибн Умаръдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозга турганларида қўлларини елкаларига тўғрилашгунча кўтарар, кейин қўллари шу ҳолатда такбир айтиб, рукуъ қилар эдилар. Сўнгра белини кўтармоқчи бўлганларида қўлларини елкаларига тўғрилашгунча кўтариб, кейин «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ» дердилар. Саждада эса қўлларини кўтармас, балки рукуъдан олдин айтадиган ҳар бир такбирда намозлари тамом бўлгунча кўтарардилар.