حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنَا سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم افْتَتَحَ التَّكْبِيرَ فِي الصَّلاَةِ، فَرَفَعَ يَدَيْهِ حِينَ يُكَبِّرُ حَتَّى يَجْعَلَهُمَا حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ، وَإِذَا كَبَّرَ لِلرُّكُوعِ فَعَلَ مِثْلَهُ، وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. فَعَلَ مِثْلَهُ وَقَالَ " رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ ". وَلاَ يَفْعَلُ ذَلِكَ حِينَ يَسْجُدُ وَلاَ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ مِنَ السُّجُودِ.
Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан: Салим ибн Абдуллаҳ бизга хабар берди, Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳума деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни кўрдим — у зот намозда такбирни бошлаб, такбир айтганларида қўлларини елкалари баробаригача кўтарар эдилар; руку учун такбир айтганларида шунинг мислини қилар; ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деганларида шунинг мислини қилар ва: «Роббана ва лакал-ҳамд», дерди. Буни сажда қилганларида ҳам, саждадан бошини кўтарганларида ҳам қилмас эдилар.